بررسی گسل های پی سنگی پنهان حوضه مغان درتصاویر لرزه نگاری

ایالت ساختاری-رسوبی مغان، واقع در شمال‌غربی ایران، بخشی از یک منطقه پیچیده زمین‌شناسی و تکتونیکی مرتبط با قلمرو حوضه پاراتتیس، از دوره‌ پالئوسن تا پلیوسن است. به عنوان دارنده جوان‌ترین سیستم هیدروکربنی در شمال‌غربی ایران شناخته می‌شود.معرفی تاریخچه الگوی کششی اولیه در کنار شواهدساختاری کنونی که تحت رژیم ترافشارش است، یکی از مسائل بحث‌برانگیز در مطالعات ساختاری این ناحیه است. مطالعه تصاویر لرزه‌نگاری از دشت مغان،همراه با داده‌های زمین‌شناسی سطحی نشان می‌دهد که فیزیوگرافی حوضه مغان تحت‌تاثیر توپوگرافی دیرینه، شامل فرازمین-فروزمین های قدیمی است. به تبع پهنه برخورد عربستان-اوراسیا، منطقه مغان در دوران ائوسن یک رژیم تکتونیکی کششی را تجربه کرده است که منجر به تشکیل فروزمین ها به دلیل فعال شدن گسل‌های عادی با روند شرقی-غربی شده است. این گسل‌ها، با شیب تند به سمت شمال، منجر به ایجاد فرورفتگی‌هایی برای انباشت رسوبات آواری سنوزوئیک شده اند. نفوذ بازالت پشتاسر در اوج کشش رخ داده است. گذر از تکتونیک کششی به فشاری در حوضه مغان منجر به تغییر قابل توجهی در رفتار گسل‌ها شد. در ابتدا،گسل‌های عادی ، به گسل‌های امتدادلغز با مولفه معکوس تبدیل شدند. این تغییر منجر به ایجاد چشم‌انداز کوهستانی-دشت متمایز در منطقه شد. منطقه جنوبی مغان با ساختارهای چین‌خوردگی مرتبط با گسل مشخص می‌شود که تاقدیس‌های فشرده و کشیده و ناودیس‌های پهن‌تر را نشان میدهد. در مقابل،دشت شمالی مغان، مسطح و انباشت شده از رسوبات رودخانه‌ای و دریایی است که ساختارهای عمیق در آن دفن شده است. در این مظالعه از پروفیل‌های لرزه‌نگاری به عنوان ابزاری ارزشمند برای مطالعه هندسه گسل‌های عمیق و پنهان بهره گرفته شده است.