رویکرد تاب‌آوری در جداسازی لرزه‌ای سازه‌های محیط انسان ساخت

جداسازی پایه به عنوان یکی از کارآمدترین راهکارهای مهندسی لرزه ای نقش مهمی در کاهش آسیب پذیری سازه ها و ارتقای تاب آوری لرزه ای جوامع ایفا می کنند. ایده ی اصلی این راهکار بر مبنای جداسازی فیزیکی سازه از حرکت زمین استوار است که موجب کاهش انرژی ورودی سازه و شتاب و تغییر مکان طبقات می شود. این مقاله به بررسی مروری جداسازی لرزه ای سازه های محیط انسان ساخت از منظر تاب آوری می پردازد. در این راستا، ابتدا مبانی نظری و اصول کاربردی جداسازی لرزه ای با انواع جداگرها (الاستومری، اصطکاکی، ترکیبی و انواع دیگر مجهز به مصالح پیشرفته) مطالعه می شوند. سپس معیارهای مورد انتظار برای بهبود تاب آوری و بخصوص بازیابی عملکردی مورد ارزیابی قرار می گیرند. بر اساس نتایج نشان داده می شود جداسازی لرزه ای می تواند با ایجاد و تقویت بازیابی عملکردی باعث بهبود تاب آوری در محیط انسان سخت و جوامع بشری گردد.