بررسی تاثیر تداوم کارکرد زیرساخت‌های خدمت‌رسان در تاب‌آوری اجتماعی در شرایط وقوع بحران ناشی از تهاجم (نمونه موردی: صنعت برق)

در سال‌های اخیر یکی از حوزه‌‌های دارای جذابیت برای دشمن به‌منظور اعمال تهدیدات، زیرساخت‌های خدمات‌رسان به مردم می‌باشد تا با اختلال و یا قطع کارکرد آن زیرساخت که عمده این زیرساخت‌ها، زیرساخت‌هایی هستند که نقش تامین کننده نیازهای اساسی مردم را دارند، باعث ایجاد نارضایتی در مردم شده و آن‌ها را در تقابل با حاکمیت کشور خودشان قرار دهند. بر همین اساس پایداری و تداوم کارکرد زیرساخت‌های خدمات‌رسان به مردم در هر کشوری می‌تواند ادامه حیات جامعه و استمرار روند طبیعی زندگی مردم را تضمین و تسهیل نماید و اولین گام برای نیل به این هدف استمرار فعالیت زیرساخت‌های تامین کننده نیازهای ضروری مردم به‌ویژه در شرایط اضطراری ناشی از وقوع تهدیدات می‌باشد. لازم به ذکر است اقدامات مناسبی در جهت استمرار فعالیت زیرساخت‌های تامین کننده نیازهای اساسی مردم از طریق اعمال الزامات و ملاحظات پدافند غیرعامل در زیرساخت‌های مربوطه به‌عمل آمده است . در شرایط نوین تهدیدات، زیرساخت‌های حیاتی به‌ویژه شبکه برق، بیش از هر زمان دیگر در معرض آسیب‌های کالبدی، سایبری و اقتصادی قرار گرفته‌اند. اختلال در این زیرساخت‌ها نه‌تنها باعث توقف خدمات عمومی و اقتصادی می‌شود، بلکه آثار عمیقی بر روحیه، نظم و تاب‌آوری مردم دارد. این مقاله با رویکردی مروری و تحلیلی، به بررسی نقش تداوم کارکرد صنعت برق در ارتقای تاب‌آوری مردم در شرایط بحران ناشی از تهاجم می‌پردازد و بر اصول پدافند غیرعامل به‌عنوان چارچوبی برای کاهش آسیب‌پذیری و تضمین تداوم خدمات تمرکز دارد. این پژوهش از نوع مروری است و روش آن توصیفی-تحلیلی مبتنی بر مطالعات اسنادی و تحلیل محیطی خواهد بود . نتایج حاکی از این پژوهش حاکی از آن است که، امروزه استمرار خدمات زیرساخت های مرتبط با صنعت برق ، به‌عنوان یک زیرساخت کلیدی، موجب حفظ پایداری و استمرار خدمات سایر حوزه های زیرساختی از جمله؛ آب، ارتباطات، بهداشت ،امنیت عمومی ، حمل و نقل و ... شده و اختلال در آن می تواند چالشی جدی برای کسب و کار و زندگی روزمره مردم ایجاد کند و با گسترش اضطراب اجتماعی تاب آوری ملی را به چالش رو به رو کند. تداوم کارکرد صنعت برق در شرایط تهاجم، نه فقط ضامن بقاء زیرساخت‌های حیاتی کشور، بلکه تضمین‌کننده تاب‌آوری مردم و حفظ سرمایه اجتماعی است. این پیوستگی میان تاب‌آوری فنی و تاب‌آوری اجتماعی، سنگ‌بنای امنیت ملی در عصر تهدیدات ترکیبی است و آینده سیاست‌های پدافند غیرعامل باید با محوریت این پیوند طراحی و اجرا شود.