مطالعه‌ی اثر ترک‌خوردگی اولیه بر نفوذپذیری و دوام بتن‌مسلح

ارتقای دوام و کاهش نفوذپذیری بتن به‌منظور افزایش عمر خدمت‌دهی سازه‌های بتن‌مسلح، به‌ویژه در محیط‌های خورنده، همواره دغدغه اصلی متخصصان فناوری بتن بوده است. برای دستیابی به این هدف، راهکارهای متعددی شامل استفاده از مواد پوزولانی، ریزپرکننده‌ها و نانومواد معرفی شده‌اند که با افزایش تراکم بتن سخت‌شده، از نفوذ مواد خورنده به سطح میلگردها جلوگیری می‌کنند. با این‌حال، علیرغم موفقیت این مواد در بهبود دوام نمونه‌های آزمایشگاهی، ایجاد ترک‌های غیرسازه‌ای در ساعت‌های اولیه پس از بتن‌ریزی و ترک‌های سازه‌ای ناشی از بارهای بیش‌ازحد طراحی، مسیرهایی برای انتقال آب، اکسیژن و یون‌های خورنده به عمق بتن و شبکه میلگردها ایجاد می‌کنند. این عوامل شرایط لازم برای آغاز خوردگی را فراهم کرده و در بلندمدت منجر به تخریب و خروج سازه‌های بتن‌مسلح از چرخه خدمت‌رسانی می‌شوند. در این پژوهش، با بررسی نتایج گزارش‌شده توسط محققان مختلف، کوشیده شده است تا میزان تاثیر ترک‌ها بر نفوذپذیری و دوام بتن شناسایی شود.