شهر دوستدار کودک رشت با رویکرد تاب آوری

مقدمه: شهر دوستدار کودک مفهومی است که بر اساس اصول حمایت از حقوق کودکان برای ایجاد محیط‌های ایمن و پایدار طراحی شده است. با توجه به آسیب‌پذیری رشت در برابر بلایای طبیعی مانند سیلاب و تغییرات اقلیمی، این پژوهش به بررسی چگونگی ادغام رویکرد تاب‌آوری با اصول شهر دوستدار کودک پرداخته است. بیان مسئله: رشت با وجود دارایی‌های طبیعی و فرهنگی، به دلیل ضعف زیرساخت‌ها، کمبود فضاهای ایمن، و عدم مشارکت کافی کودکان، از تحقق کامل این ایده فاصله دارد. سیلاب‌های مکرر و چالش‌های اجتماعی مانند فقر، ایمنی و رفاه کودکان را تهدید می‌کند، که ضرورت توجه به تاب‌آوری را برجسته می‌سازد. هدف: این مطالعه با هدف شناسایی شاخص‌های شهر دوستدار کودک، ارزیابی تاب‌آوری موجود، طراحی معماری ایمن، تقویت مشارکت کودکان، و ارائه الگوی پایدار برای رشت انجام شد تا محیطی مقاوم و کودک‌محور ایجاد شود. یافته‌ها: نتایج نشان داد که ایمنی فضاهای عمومی رشت 58 از 100 و تاب‌آوری آن 60 درصد است. طراحی بیوفیلیک تا 30٪ ایمنی کودکان را افزایش داد، اما مشارکت آن‌ها تنها 15٪ بود. اولویت‌بندی راهکارها نشان داد که زیرساخت‌های مقاوم (35٪)، فضاهای سبز (30٪)، و آموزش تاب‌آوری (25٪) کلیدی‌اند. تحلیل فضایی نیز نقاط ضعف فضاهای تفریحی را تایید کرد. نتیجه‌گیری: این پژوهش بیانگر آن است که رشت می‌تواند با تلفیق اصول شهر دوستدار کودک و تاب‌آوری، به محیطی پایدارتر تبدیل شود. راهکارهایی مانند استفاده از مصالح بومی مقاوم، توسعه پارک‌های چندمنظوره، و بهره‌گیری از ابزارهای دیجیتال برای مشارکت کودکان، پیشنهاد می‌شود. الگوی پیشنهادی با شرایط اقلیمی رشت سازگار است و می‌تواند الگویی برای شهرهای مشابه باشد. همکاری بین‌بخشی و برنامه‌ریزی آینده‌نگرانه برای اجرا ضروری است. این مطالعه نشان داد که توجه به نیازهای کودکان، پایداری کل شهر را تقویت می‌کند. محدودیت‌هایی مانند کمبود داده‌های به‌روز و همکاری ناکافی نهادها، نیاز به تحقیقات بیشتر را برجسته می‌سازد.