تاب‌آوری پایدار در چارچوب حکمرانی شهری: نقش قوانین و مقررات ملی در تطبیق با استانداردهای بین‌المللی مانند استانداردهای undrr

تاب‌آوری پایدار به‌عنوان یکی از ارکان اصلی حکمرانی شهری، بیانگر توانایی شهرها در پیشگیری، کاهش، سازگاری و بازیابی از بحران‌ها و مخاطرات طبیعی و انسان‌ساخت است. در عصر حاضر، با شدت گرفتن تغییرات اقلیمی، رشد شتابان شهرنشینی، گسترش بحران‌های زیست‌محیطی و افزایش وابستگی زیرساخت‌های حیاتی به شبکه‌های پیچیده، اهمیت تاب‌آوری بیش از هر زمان دیگری برجسته شده است. قوانین و مقررات ملی نقش اساسی در نهادینه‌سازی تاب‌آوری پایدار ایفا می‌کنند. این ابزارهای سیاستی نه‌تنها چارچوبی الزام‌آور برای مدیریت بحران‌ها و کاهش خطرپذیری فراهم می‌سازند، بلکه بستری برای هماهنگی میان نهادهای مختلف و ارتقای ظرفیت‌های نهادی ایجاد می‌کنند. از سوی دیگر، هم‌راستایی این قوانین با استانداردهای بین‌المللی همچون چارچوب سندای (undrr ) ضرورتی اجتناب‌ناپذیر است؛ زیرا چنین همسویی، هم فرصت بهره‌گیری از تجارب جهانی و هم زمینه‌سازی برای همکاری‌های منطقه‌ای و بین‌المللی را فراهم می‌سازد. با این حال، در بسیاری از کشورها، از جمله ایران، شکاف‌هایی میان قوانین ملی و این چارچوب‌های بین‌المللی وجود دارد؛ شکاف‌هایی که به‌صورت ضعف در هماهنگی نهادی، کمبود داده‌های معتبر، و نبود سیاست‌های یکپارچه شهری بروز می‌یابند. این مقاله با هدف بررسی نقش قوانین و مقررات ملی در تقویت تاب‌آوری پایدار شهری و تحلیل میزان انطباق آن‌ها با استانداردهای جهانی تدوین شده است. رویکرد مقاله بر مطالعه تطبیقی، تحلیل محتوای اسناد قانونی، و بررسی ظرفیت‌های سیاست‌گذاری در ایران متمرکز خواهد بود. یافته‌های مقاله می‌تواند راهکارهایی عملی برای کاهش شکاف‌های موجود و ایجاد چارچوبی کارآمد در مسیر توسعه پایدار شهری ارائه دهد.