چارچوب استانداردسازی سازه‌های شناور بسیار بزرگ برای توسعه زیرساخت‌های دریایی ایران

افزایش نیازهای لجستیکی، تجاری و انرژی در سواحل کشور و محدودیت‌های فنی، اقتصادی و زیست‌محیطی روش‌های سنتی بازپس‌گیری خشکی، موجب توجه روزافزون به سازه‌های شناور بسیار بزرگ به‌عنوان راهکار جایگزین شده است. این مقاله بر استانداردسازی این سازه‌‌ها تمرکز دارد تا نیاز ایران به این سازه‌ها را با تدوین چارچوب‌های ملی پاسخ دهد. فرضیات شامل لزوم استانداردهای اختصاصی برای طراحی (تحلیل‌های هیدرودینامیکی و هیدروالاستیک با روش‌های المان مرزی)، مواد ساخت (فولاد اِی‌اِس‌تی‌اِم آ131 و بتن پیش‌تنیده ای‌سی‌آی 357آر)، نصب ماژولار با اتصالات لولایی (دی‌اِن‌وی‌–اُاِس–سی502) و دوره بهره‌برداری (ایمنی آی‌اِم‌او سولاس و زیست‌محیطی ایزو 14001) است. این پژوهش با مرور استانداردهای بین‌المللی موجود، خلاهای قانونی و فنی در ایران را شناسایی کرده و چارچوبی جامع برای تدوین استاندارد ملی سازه‌های شناور بسیار بزرگ پیشنهاد می‌کند. این چارچوب، مراحل طراحی، انتخاب مواد، ساخت، نصب، بهره‌برداری و نگهداری را پوشش می‌دهد. در این مقاله، از پروژه مگافلوت ژاپن به عنوان یک مطالعه موردی موفق برای تبیین اهمیت موضوع استفاده شده است. انتظار می‌رود پیاده‌سازی این چارچوب به کاهش ریسک‌ها و افزایش کارایی در توسعه زیرساخت‌های دریایی کشور منجر شود.