الزامات استانداردسازی در برنامه ریزی فضایی دریایی برای توسعه پایدار در پهنه های دریایی جنوب ایران

با گسترش فشارهای انسانی، تغییرات اقلیمی و توسعه بی‌رویه فعالیت‌های اقتصادی در مناطق ساحلی و دریایی، ضرورت مدیریت یکپارچه و نظام‌مند فضاهای دریایی بیش از پیش اهمیت یافته است. در این چارچوب، برنامه‌ریزی فضایی دریایی به عنوان یک فرآیند جامع و مشارکتی، با تاکید بر مدیریت مبتنی بر اکوسیستم و تعادل میان منافع متعارض، چارچوبی نوین برای ساماندهی و توسعه متوازن فعالیت‌های دریایی ارائه می‌دهد.لذا هدف این پژوهش تبیین الزامات کلیدی استانداردسازی msp در پهنه‌های دریایی جنوب ایران بوده و در پی پاسخ به این سوال است که کدام الزامات استانداردسازی در برنامه‌ریزی فضایی دریایی (msp) برای تضمین تحقق توسعه پایدار در پهنه‌های دریایی جنوب ایران ضروری و کارآمد هستند؟ این پژوهش از نوع کیفی و با بهره‌گیری از رویکرد تحلیل مضمون انجام شده است. داده‌های پژوهش شامل اسناد رسمی ملی و بین‌المللی، سیاست‌نامه‌ها و مجموعه‌ای از مصاحبه‌های خبرگان حوزه برنامه‌ریزی فضایی دریایی و توسعه دریامحور بوده است. برای انجام تحلیل داده‌ها، از چارچوب شش ‌مرحله‌ای براون و کلارک استفاده گردید که به عنوان یکی از روش‌های معتبر در تحلیل داده‌های کیفی شناخته می‌شود.یافته‌ها نشان می‌دهد که تحقق msp استاندارد در ایران نیازمند توجه جدی به ترکیب پیچیده‌ای از الزامات نهادی، منابع انسانی، قانونی، اطلاعاتی، زیست‌محیطی، اجتماعی و استانداردهای بین-المللی است. بدون استانداردسازی در سیاست‌گذاری، ساختار نهادی، داده‌های پایه و فرآیندهای مشارکتی، پیاده‌سازی کارآمد msp در پهنه های دریایی جنوبی ایران ممکن نخواهد بود.