کاربست راهبردهای سیاست ارسطویی در وحدت میان مذاهب و ادیان

موضوع وحدت یکی میان شیعه و سنی از بنیادی‌ترین نیازهای جهان اسلام در مقابله با چالش‌های معاصر است. وحدت اسلامی با گذر از اختلافات مذهبی – عقیدتی و با تکیه بر اندیشه‌های مشترک، بر همبستگی عملکردی و ایستادگی در برابر دشمن مشترک تاکید دارد. نگاه ارسطو به وحدت نیز در همین راستا بوده و او در کتاب «سیاست»، با گذر از اختلافات بسیاری که در ساحت‌های طبقاتی – اقتصادی، سیاسی – حکومتی، اجتماعی – اخلاقی وجود دارد، راهبردهایی را برای ایجاد همزیستی موفّق ارائه می‌دهد. وی با استفاده از این هنر که و در راستای تحقّق خیر مشترک، به قانون و تربیت اخلاقی محوریت بخشیده و راه را بر عدالت اجتماعی می‌گشاید. او مشارکت عمومی را در تقویت همبستگی اثرگذار دانسته و به‌جای یکنواختی و یکسانی، از هماهنگی و هم‌نوایی جامعه استقبال می‌کند. در این پژوهش تلاش شده است تا راهبردهای اصلی این اندیشمند در قبال تشتّت و چندصدایی جامعه، بر فضای اختلاف و چندمذهبی مسلمانان تطبیق شود تا در نتیجه الگویی عقلانی و عقلائی از آن به دست آمده و بستری برای همراه ساختن عقائد مختلف شکل بگیرد. همراه شدن اصول اسلامی با این بنیان، در کاهش تنش‌های فرقه‌ای بسیار اثرگذار بوده و پیوندی ریشه‌دار را رقم می‌زند.