بازخوانی رهیافت های مفهوم وحدت درآموزه های نبوی

اندیشه تقریب مذاهب اسلامی، به عنوان رویکردی برای نزدیک‌سازی دیدگاه‌های فقهی، کلامی و اجتماعی میان مذاهب مختلف، از دیرباز در تاریخ اسلام مطرح بوده است. گرچه در دوره‌های نخستین، تعاملات سازنده‌ای میان برخی علمای برجسته مانند امام جعفر صادق (ع) و امام ابوحنیفه(رح) وجود داشت، اما تقریب به‌عنوان یک جریان منسجم و سازمان‌یافته، در دوران معاصر به ‌ویژه در واکنش به تهدیدهای استعماری و تفرقه‌افکنی‌های خارجی شکل گرفت. تاسیس «دارالتقریب بین‌المذاهب الاسلامیه» در سال 1947 میلادی در قاهره، نقطه عطفی در این مسیر بود که با مشارکت علمای شیعه و سنی مانند علامه محمدتقی قمی، شیخ محمود شلتوت و شیخ محمد مصطفی مراغی، گام‌های موثری در کاهش اختلافات برداشت. از جمله دستاوردهای مهم این نهاد، صدور فتوای تاریخی شیخ شلتوت مبنی بر جواز پیروی از فقه جعفری بود که تاثیر عمیقی بر گسترش گفتمان تقریب گذاشت. پس از انقلاب اسلامی ایران، این اندیشه در قالب نهادهایی مانند «مجمع جهانی تقریب مذاهب اسلامی» احیا شد و با رهبری چهره‌هایی چون آیت‌الله تسخیری، به تقویت همگرایی اسلامی در برابر چالش‌های مشترک پرداخت. نوشتار پیش رو با روش توصیفی-تحلیلی، به بررسی سیر تاریخی، اثبات تقریب و همبستگی از کتاب و سیرت پیامبر، اهل بیت و ائمه مجتهدین (ع) عوامل و موانع پیش رو می‌پردازد.