خلیج فارس؛ میراث سنت و رمز وحدت امت

این پژوهش بر آن است با رویکردی الهیاتی–تحلیلی، به واکاوی اصالت نام «خلیج فارس» به عنوان بخشی از میراث لسانی و هویتی سنت نبوی می‌پردازد و پیامدهای گسست از این میراث را با ظهور اصطلاح جایگزین «خلیج عربی» مورد ارزیابی قرار می‌دهد. وحدت اسلامی به معنای همبستگی و اتحاد پیروان مذاهب مختلف اسلامی در کنار حفظ اختلافات فقهی و اعتقادی است. این وحدت به معنای یکی شدن کامل مذاهب نیست بلکه به معنای تلاش برای نزدیک شدن، همکاری و حفظ مشترکات دینی و مقابله متحدانه در برابر دشمنان مشترک اسلام است. بررسی استناد مستقیم پیامبر اکرم(ص) به تعبیر «بحر فارس» در احادیث معتبر (همچون روایت مسند ابی‌یعلی) و تداوم آن در گفتار صحابه (مانند ابن‌عباس) و تابعین بزرگی چون مجاهد، حسن بصری، قتاده و زید بن علی، گواهی روشن بر جایگاه ریشه‌دار این نام در حافظه‌ی دینی اسلام می دهد که در اعصار مختلف این مبحث علمی مورد غفلت واقع شده است .یافته‌ها حاکی از آن است که تغییر این نام، فراتر از یک تحول زبانی، به منزله‌ی عدول از امر الهی در «اطاعت مطلق از رسول» (نساء: 80) و خدشه در هویت مشترک امت اسلامی است. این گسست، که عمدتاً برآمده از انگیزه‌های سیاسی و ناسیونالیستی است، نه تنها با منابع اصیل اسلامی در تضاد است، بلکه وحدت فرهنگی–تمدنى مسلمانان را تضعیف می‌کند.پیامبر اسلام صلی الله علیه وآله و به تبع ایشان صحابه و مسلمانان جهت حفظ وحدت امت در این راه تلاش لازم رو انجام داده به خاطر حفظ این امر مهم به همه ی جوانب امر ازجمله حساسیت های جغرافیایی نیز توجه خاص داشته اند به همین علت انجام تحقیق در این راستا امری ضروری جهت حفظ همدلی اجتماع مسلمانان است این تحقیق در نتیجه‌گیری خود بر این امر تاکید می‌ورزد که پاسداشت نام «خلیج فارس»، به مثابه یک «رمز وحدت» و میراث فرامذهبی، وظیفه‌ای الهیاتی و عامل مهمی در تقریب قلوب مسلمین و صیانت از میراث نبوی در برابر تحریفات نوظهور است.