مقایسه شادکامی و خودکارآمدی اخلاقی در دانشجویان رشته الهیات و سایر رشته‌ها: بررسی نقش تعدیل‌گری رشته تحصیلی در رابطه بین آن‌ها

با توجه به اهمیت شادکامی و خودکارآمدی اخلاقی در محیط‌های دانشگاه فرهنگیان، پژوهش حاضر با هدف بررسی نقش تعدیل‌گری رشته تحصیلی، مقایسه شادکامی و خودکارآمدی اخلاقی و تحلیل رابطه بین این دو متغیر در بین دانشجویان رشته الهیات و سایر رشته‌های دانشگاه فرهنگیان یاسوج انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی با طرح مقایسه‌ای-همبستگی بود. جامعه آماری را کلیه دانشجویان کارشناسی این دانشگاه در سال تحصیلی 1403-1404 تشکیل دادند که از میان آنان 80 نفر (40 دانشجوی الهیات و 40 دانشجوی سایر رشته‌ها) به روش نمونه‌گیری در دسترس انتخاب شدند و به پرسشنامه‌های شادکامی (پترسون و همکاران، 2005) و خودکارآمدی اخلاقی (هانا و اولیو، 2010) پاسخ دادند. داده‌ها با استفاده از آزمون t مستقل، رگرسیون خطی ساده و تحلیل تعدیل گری تحلیل شدند. یافته‌ها نشان داد که اگرچه بین دو گروه از نظر خودکارآمدی اخلاقی تفاوت معناداری وجود نداشت، اما دانشجویان الهیات به طور معناداری شادکامی بیشتری نسبت به سایر دانشجویان داشتند. همچنین، خودکارآمدی اخلاقی به صورت مثبت و معناداری شادکامی را در کل نمونه پیش‌بینی کرد. نتایج تحلیل رگرسیون جداگانه در هر گروه نشان داد که این رابطه در گروه الهیات قوی‌تر و معنادار و در گروه سایر رشته‌ها ضعیف‌تر و غیرمعنادار بود. با این حال، نتایج تحلیل رگرسیون تعاملی نشان داد که قدرت پیش‌بینی خودکارآمدی اخلاقی برای شادکامی در دو گروه به‌طور معناداری متفاوت نیست. در نتیجه، می‌توان گفت خودکارآمدی اخلاقی به عنوان یک منبع روان‌شناختی مهم، نقش عام و نسبتاً یکسانی در پیش‌بینی شادکامی دانشجومعلمان ایفا می‌کند و پرورش آن می‌تواند در ارتقای بهزیستی این قشر موثر واقع شود.