بازاندیشی در آموزش تربیت دینی و اجتماعی با رویکرد پداگوژی بین‌فرهنگی و الهیات رهایی‌بخش

در جهان معاصر که هویت‌ها و باورهای دینی در بستر ارتباطات جهانی در تعامل و گاه در تعارض‌اند، بازاندیشی در تربیت دینی و اجتماعی ضرورتی بنیادین یافته است. پژوهش حاضر با تکیه بر چارچوب نظری «پداگوژی بین‌فرهنگی» و «الهیات رهایی‌بخش»، در پی تبیین الگویی نوین برای تربیت دینی در جهت تقویت عدالت، گفت‌وگو و همزیستی مسالمت‌آمیز است. پداگوژی بین‌فرهنگی با تاکید بر احترام به تفاوت‌ها و فهم متقابل، زمینه‌ای را برای بازتعریف مفهوم تربیت در جوامع متنوع فرهنگی فراهم می‌سازد. از سوی دیگر، الهیات رهایی‌بخش با محوریت مفاهیمی چون عدالت، کرامت انسان و آزادی معنوی در اندیشه متفکران اسلامی نظیر امام خمینی(ره)، علامه طباطبایی و شهید مطهری، چشم‌اندازی تازه از پیوند ایمان و رهایی ارائه می‌دهد. این پژوهش با روش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل اسنادی، به بازخوانی مفاهیم تربیت، ایمان و عدالت در آثار اندیشمندان اسلامی و آموزه‌های قرآنی می‌پردازد. نتایج نشان می‌دهد که تلفیق پداگوژی بین‌فرهنگی با الهیات رهایی‌بخش اسلامی می‌تواند به شکل‌گیری الگویی از «تربیت عدالت‌محور و گفت‌وگومحور» منجر شود؛ الگویی که به جای بازتولید سلطه‌ی فرهنگی، بر رشد آگاهی، خودآگاهی دینی و همزیستی عادلانه تاکید دارد