آموزش معارف اسلامی با استفاده از محیط‌های یادگیری غیررسمی(گردش علمی، موزه و..)

هدف پژوهش حاضر بررسی ظرفیت‌های محیط‌های یادگیری غیررسمی از جمله گردشگری علمی، موزه‌ها، اماکن تاریخی و فرهنگی در ارتقای آموزش معارف اسلامی است. با توجه به اینکه آموزش معارف اسلامی در بسیاری از نظام‌های آموزشی غالباً در چارچوب کلاس‌های رسمی و رویکردهای نظری محدود می‌شود، بهره‌گیری از محیط‌های یادگیری غیررسمی می‌تواند تجربه‌ای عمیق‌تر، معنادارتر و مبتنی بر مشاهده و مشارکت فعال برای فراگیران فراهم سازد. این مطالعه با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر اساس منابع اسنادی به تبیین مبانی نظری یادگیری غیررسمی و کارکردهای آن در انتقال مفاهیم دینی پرداخته و سپس کارایی این محیط‌ها را در تقویت هویت دینی، درک تاریخی، ارتقای تفکر تاملی، و ایجاد ارتباط عاطفی با مفاهیم ایمانی تحلیل می‌کند. یافته‌ها نشان می‌دهد که به‌کارگیری محیط‌های فرارسمی مانند موزه‌های علوم، موزه‌های تاریخ اسلام، اماکن فرهنگی، و برنامه‌های گردشگری علمی می‌تواند موجب افزایش انگیزش یادگیری، درک بهتر مفاهیم انتزاعی دینی، ارتقای مهارت‌های مشاهده و استدلال، و شکل‌گیری تجربه زیسته از آموزه‌های اسلامی شود. در پایان، پژوهش بر ضرورت طراحی برنامه‌های یادگیری تلفیقی، تربیت معلمان آشنا با روش‌های یادگیری غیررسمی، و توسعه زیرساخت‌های فرهنگی و آموزشی تاکید می‌کند.