توصیف نقش «باورپذیری» محتوای درس تعلیمات دینی در جذب و تاثیرگذاری بر دانش آموزان

این پژوهش با هدف تحلیل نقش «باورپذیری» به‌عنوان حلقه ی واسط و کلیدی در انتقال موثر مفاهیم درس تعلیمات دینی و تاثیرگذاری پایدار آن بر دانش‌آموزان انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی-تحلیلی و داده‌ها در حوزه‌های تربیت دینی، فلسفه ی تعلیم‌وتربیت دینی دین گردآوری شده‌اند. یافته‌ها نشان می‌دهد باورپذیری به ‌عنوان پل ارتباطی بین «تعلیم» و «تربیت»، محور تحول در نگرش و منش دانش‌آموزان است. این پژوهش هشت ویژگی ذاتی محتوای دینی را به‌عنوان پایه‌های اساسی باورپذیری شناسایی و تحلیل کرده است: تبیین عقلانی محتوای الهی، هدایت‌محوری مبتنی بر اختیار، جامع‌نگری و پیوند با زندگی، تربیتی بودن و توجه به تغییر درونی، توجه توامان به ساحت‌های عقلی و روحی، عملی و تجربی بودن، معناگرایی و پاسخ به پرسش‌های نهایی، و باورمندی و عمل اصیل معلم. بر این اساس، نتیجه گرفته می‌شود که بدون ایجاد باور درونی، آموزه‌های دینی قادر به تبدیل‌شدن به رفتارهای اخلاقی پایدار نخواهند بود. این مقاله با تاکید بر ضرورت گذار از رویکردهای تلقینی و انتقال صرف به سوی روش‌های اقناعی، فعال و تجربه‌محور، راهکارهای عملی برای افزایش باورپذیری ارائه می‌دهد که می‌تواند مورد استفاده معلمان، طراحان برنامه‌های درسی و پژوهشگران حوزه ی آموزش دینی قرار گیرد.