بهره‌گیری از محیط‌های یادگیری غیررسمی در آموزش معارف اسلامی به کودکان: الگویی مبتنی بر نظریه هوش‌های چندگانه گاردنر

آموزش مبانی دینی به کودکان همواره با چالش‌هایی همچون انتزاعی بودن مفاهیم و ناکارآمدی روش‌های سنتی روبرو بوده است. این پژوهش با هدف طراحی الگویی برای بهره‌گیری از محیط‌های یادگیری غیررسمی در آموزش معارف اسلامی به دانش‌آموزان دوره ابتدایی، مبتنی بر نظریه هوش‌های چندگانه گاردنر انجام شده است. این پژوهش با روش توصیفی-تحلیلی و از طریق مطالعۀ کتابخانه‌ای منابع مرتبط با هوش‌های چندگانه، روان‌شناسی رشد و تربیت دینی انجام شد و داده‌ها با استفاده از تحلیل محتوای کیفی استنتاجی مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که محیط‌های غیررسمی نظیر حرم، مسجد، هیئت و طبیعت، به دلیل دارا بودن نمادها و مناسک عینی، بستر مناسبی برای فعال‌سازی همزمان انواع هوش‌ها از جمله زبانی-کلامی، منطقی-ریاضی، موسیقایی، بدنی-جنبشی، فضایی، بین‌فردی، درون‌فردی، طبیعت‌گرا و هستی‌گرا فراهم می‌کنند. این پژوهش نتیجه می‌گیرد که به کارگیری این الگو می‌تواند آموزش دینی را از حالت منفعل و حافظه‌محور خارج نموده و به فرآیندی فعال، چندحسی و تجربه‌بنیاد تبدیل کند که با ویژگی‌های شناختی کودکان و تنوع استعدادی آنان همخوانی کامل دارد.