آموزش الهیات و معارف اسلامی در ارتقا مهارت دین و زندگی(رویکردی تحلیلی و کاربردی)

در دهه های اخیر، با گسترش چالش‌های فرهنگی، روانی و اخلاقی در جوامع اسلامی، مسئله کارآمدی آموزش دینی به یکی از مباحث محوری حوزه تعلیم و تربیت تبدیل شده است. بسیاری از پژوهشگران و نهادهای آموزشی، اذعان دارند که نظام آموزشی ما، هرچند از غنای نظری بالایی در زمینه الهیات و معارف اسلامی برخوردار است، اما در تبدیل دانش دینی به رفتار و مهارت عملی در زندگی روزمره چندان موفق نبوده است. هدف اصلی این پژوهش، تبیین نقش آموزش الهیات و معارف اسلامی در ارتقای مهارت‌های دین و زندگی با رویکردی تحلیلی و کاربردی است. این مقاله با روش با بهره‌‌ گیری از منابع معتبر دینی(قرآن، نهج البلاغه و احادیث) و تحلیل یافته های میدانی و اسنادی، نشان داده می‌شود که آموزش الهیات اگر از قالب نظری صرف، خارج شده و به سوی مهارت محوری، تجربه گرایی و تلفیق آموزه های دینی با زندگی روزمره سوق یابد، میتواند شکاف میان «دین دانستن» و «دین زیستن» را پر کند. نتایج این پژوهش نشان می‌دهد که آموزش معارف اسلامی مبتنی بر مهارت، موجب رشد خودآگاهی دینی، تقویت تفکر اخلاقی، بهبود مهارت‌های ارتباطی و تصمیم گیری مسئولانه در دانشجویان و دانش آموزان می‌شود. این آموزش می‌تواند با ایجاد درک عمیق از مفاهیم ایمان، اخلاق و مسئولیت اجتماعی، نسل جدیدی از مومنان آگاه و متعهد را تربیت کند که نه تنها به ارزش‌های دینی باور دارند بلکه آن را در سبک زندگی خویش متجلی می سازند.