نقش کار گروهی در ارتقای یادگیری در دروس الهیات و معارف اسلامی: اصول، مهارت ها و چالش‌ها

کار گروهی در محیط‌های آموزشی، به‌ویژه در دروس نظری مرتبط با رشته الهیات و معارف اسلامی، راهبردی موثر برای ارتقای تعامل و مشارکت یادگیرندگان و تقویت مهارت‌های ارتباطی و تفکر نقادانه آن‌ها محسوب می شود. در حالی که شناسایی اصول، مهارت‌ها و مزایای کار گروهی می‌تواند نگرش مثبت اساتید و دانشجویان را نسبت به این رویکرد بهبود بخشد، شناخت چالش‌ها و آسیب‌های خاص آن از بروز رفتارهای ناکارآمد و اختلال در فرایند یادگیری جلوگیری می‌کند. این پژوهش، با رویکردی توصیفی-تحلیلی و با استناد به منابع کتابخانه‌ای، به بررسی این موضوعات، با تاکید ویژه بر دروس نظری همچون دروس رشته الهیات و معارف اسلامی می‌پردازد. نتایج تحقیق نشان می‌دهد علیرغم وجود مزایای بسیار در کار گروهی نظیر افزایش خلاقیت و نوآوری، کاهش استرس و اضطراب در بیان عقاید، افزایش انگیزه و خودکارآمدی دینی، بهبود توانایی‌های تفکر انتقادی، تسهیل و تقویت ارتباطات اجتماعی و توسعه مهارت های فردی، شناسایی و رفع چالش‌های موجود در این زمینه به منظور تسهیل و تقویت کار گروهی در محیط‌های آموزشی، امری ضروری است. این چالش ها را به تناسب عوامل محیطی و انسانی اثرگذار بر آن ها می توان به دو دسته چالش های ساختاری (نظارت و ارزیابی، مدیریت و رهبری گروه، چالش منابع و امکانات و مدیریت زمان) و چالش های فردی و ارتباطی (چالش های سازگاری، ارتباطی، جهت-گیری و هدف گذاری و چالش آشنایی و آموزش) تقسیم نمود.