تحلیل جایگاه «حیات طیبه» در سند تحول بنیادین و دلالت‌های آن برای برنامه درسی آموزش الهیات

هدف غایی در سند تحول بنیادین آموزش و پرورش، دستیابی به «حیات طیبه» است. این مفهوم به عنوان هسته مرکزی فلسفه تربیت اسلامی، دلالت‌های عمیقی برای دروس حوزه الهیات و معارف اسلامی دارد. پژوهش حاضر با روش تحلیلی-استنتاجی، نشان می‌دهد که حیات طیبه فراتر از دین‌داری سنتی، به معنای دستیابی به یک زیست‌بوم متعالی مبتنی بر نظام معیار اسلامی است. یافته‌ها بیانگر آن است که آموزش الهیات برای همسویی با این هدف، باید از رویکرد «انتقال دانش» به رویکرد «زمینه‌سازی برای تکوین هویت» تغییر مسیر دهد. یافته های پژوهش نشان می دهد مربی در برنامه درسی مبتنی بر رویکرد حیات طیبه، نقش تسهیل گر، هدایت گر و روشنگر را در فرایند تعلیم وتربیت ایفا می کند و عامل و الگوی اخلاقی، معنوی، فکری، علمی و رفتاری به شمار می آید. وی ارتباطاتی استعلایی و تعالی بخش با متربیان دارد و از ویژگی محبوبیت و مقبولیت برخوردار است. مربی کارگزار و اندیشه ورز برای ارتقای صفات حرفهای خود می کوشد. از سوی دیگر، متربی، یادگیرنده فعال و اخلاقمدار دارای نیروی اختیار و مسئولیت پذیر در فرایند تربیت قلمداد می­ شود. نتایج پژوهش بر ایجاد یک دیدگاه جامع و مبتنی بر حیات طیبه درخصوص ویژگی های مربی و متربی با توجه به نقش الگویی پیامبران و امامان در شکل دهی شخصیت و رفتار انسان ها تاکید می کند. مسئله اصلی این مقاله، تبیین چیستی حیات طیبه بر اساس اسناد بالادستی و استخراج الزامات آن برای بازطراحی آموزش الهیات است.