راهبردهای تعلیم قرآن در قرآن و سنت

آموزش و ترویج قرآن کریم از جمله وظایف اصلی مسلمانان دلسوز به ویژه در مراکز علمی از صدر اسلام تاکنون بوده است، بنا براین اموزش قرآن در تمامی مقاطع تحصیلی کشور ایران و بسیاری از کشورهای مسلمان مشاهده می شود، اما متاسفانه دانش آموختگان در کشور ما و بسیاری از کشورهای مسلمان پس از مطالعه چندین کتاب درسی درباره قرآن، به طور شایسته با قرآن مانوس نمی باشند و به نظر می رسد ، دلیل اصلی آن روشها و شیوه های ضعیف آموزش قرآن است . آموزش هر زبانی می تواند همراه با فهم معانی و مفاهیم الفاظ ، فرهنگ آن زبان را هم منتقل کند ، بنابراین روش و سیره اهل بیت (ع )دائما آموزش قرآن به عنوان یک زبان الهی (لسان عربی مبین) که می تواند در دل و جان انسان رسوخ یابد و با گوشت و خون او آمیخته گردد ، بوده است و در سیره و سنت آن بزرگواران آموزه های فراوانی در این خصوص وجود دارد که متاسفانه از نظر مراکز تعلیم و ترویج قرآن دور مانده و مورد بی توجهی قرار گرفته است . در این مقاله تلاش برآن است با تکیه بر آیات خود قرآن و سنت اهل بیت (ع) و استفاده از تجربیات و علوم زبان شناسی « آموزش زبان قرآن » برای تمام سنین و جوامع بشری مورد عنایت قرار گیرد و به صورت خلاصه « آموزش زبان قرآن » بر مبنای اخذ الگویی از سنت و سیره معصومین (ع) و دستاوردهای علمی قطعی ، تقدیم می گردد.