مقایسه تطبیقی خط کم علامت در کتاب های قرآن ابتدائی با رسم الخط عربی پر علامت (عثمان طه)؛ تحلیل مزایا، چالش ها و پیامد های آموزشی

آموزش روخوانی قرآن کریم به کودکان، نخستین و حساس ترین گام ایجاد ارتباط آنان با کلام وحی است. از آنجا که این ارتباط در سایه آموزش و بهره گیری از متن مکتوبی از قرآن میسر است، انتخاب و ارائه خطی با علامت های کافی، شفاف، گویا و با نگارشی زیبا تا حد زیادی زمینه تحقق این هدف را فراهم می سازد. از میان نسخه های مختلف قرآن کریم، رسم الخط عربی با نگارش عثمان طه با بکارگیری علائم متعدد در کنار خط زیبا، به عنوان مصحف معیار در بسیاری از کشور های اسلامی شناخته شده و مورد استفاده است. در مقابل، در نظام آموزشی ایران بویژه در مقطع ابتدایی، از خطی کم علامت و ساده شده در کتاب های درسی قرآن استفاده شده تا روند آموزش نوآموزان را تسهیل نماید. بررسی های این پژوهش نشان می دهد رسم الخط عربی عثمان طه با وجود پیچیدگی ظاهری، از دقت علمی، انسجام و آموزش پذیری بیشتری برای آموزش روخوانی قرآن برخوردار است و رسم الخط کم علامت گرچه در نگاه اولیه ساده می نماید اما در عمل منجر به خطا در خوانش برخی از کلمات و ایجاد مشکل بویژه در وصل کلمات می شود. در نهایت این پژوهش با روش توصیفی تحلیلی به این نتیجه رسیده است که با انتخاب خط عربی عثمان طه به عنوان متن معیار بویژه در وصل کلمات و صرفاً حذف برخی علامت های غیر ضروری متناسب با خط کم علامت می توان به الگوی مناسب و جامعی در متن آموزشی مورد استفاده در روخوانی قرآن دست یافت.