الگوهای جهانی در آموزش محتوای دروس الهیات و معارف اسلامی: هم‌آوایی و هم‌خوانی با سنت معرفت‌گرایی اسلامی

در عصر جهانی‌شدن، آموزش الهیات و معارف اسلامی با چالش‌های جدی مواجه است؛ از یک سو، نیاز به ارائه‌ی معرفت دینی و الهی به شیوه‌ای قابل فهم برای جوامع معاصر و از سوی دیگر، حفظ هویت و اصالت معارف اسلامی در برابر انتزاعات فرهنگی خارجی لازم می‌باشد .این پژوهش با روش کیفی و با تکیه بر منابع کتابخانه‌ای، روایات،قرآن و آرای بزرگان دین، فقها، فیلسوفان اسلامی و نیز برخی الگوهای جهانی آموزشی (مانند الگوی ساخت‌گرایی، یادگیری مبتنی بر پروژه، یادگیری تجربی و الگوی چندبُعدی اخلاقی) می‌پردازد و نشان می‌دهد که چگونه این الگوها – با شرط تطبیق‌پذیری فرهنگی و معرفتی – می‌توانند در خدمت هدف‌های آموزشی معارف اسلامی قرار گیرند. یافته‌ها حاکی از آن است که الگوهای جهانی آموزشی، در صورت تناسب با نظام ارزشی و معرفتی اسلام، نه تنها مانعی در برابر محتوای دینی نیستند، بلکه می‌توانند ابزاری موثر در تحقق بُعد تربیتی و اخلاقی و هدایتی معارف اسلامی باشند.