الگوهای جهانی برای آموزش محتوا در دروس الهیات و معارف اسلامی

تحولات فرهنگی، اجتماعی و فناورانهٔ جهان معاصر، نظام‌های آموزشی را با چالش‌هایی نوین مواجه ساخته است؛ چالش‌هایی که آموزش دینی و الهیاتی نیز از آن مستثنی نیست. دروس الهیات و معارف اسلامی، به‌ویژه «دین و زندگی» و «آموزش قرآن»، همواره نقشی محوری در تربیت اخلاقی، هویتی و معنوی فراگیران داشته‌اند. با این حال، تغییر سبک زندگی نسل جدید، گسترش رسانه‌های دیجیتال و تنوع الگوهای یادگیری، ضرورت بازاندیشی در شیوه‌های آموزش محتوا در این دروس را بیش از پیش برجسته ساخته است. مقاله حاضر با رویکردی تحلیلی–تطبیقی، به بررسی هشت الگوی جهانی آموزش محتوا در حوزه الهیات و معارف اسلامی می‌پردازد. این الگوها شامل: الگوی سنتی متن‌محور، الگوی معنا‌محور، الگوی تجربه‌محور، الگوی دیالوگی، الگوی تربیت اخلاقی–عملی، الگوی یادگیری فعال و پروژه‌محور، الگوی فناوری‌محور و الگوی تلفیقی (blended) هستند. پژوهش با تکیه بر منابع علمی معتبر داخلی و خارجی، تلاش دارد ضمن تبیین مبانی نظری هر الگو، قابلیت‌ها و چالش‌های آن‌ها را در آموزش دروس دین و زندگی و قرآن بررسی کرده و زمینه‌ای برای طراحی بومی الگوهای آموزشی کارآمد در نظام آموزشی ایران فراهم آورد.