نقش آموزش ساده‌شده مفهوم آخرت در کاهش ترس از مرگ در دانش‌آموزان ابتدایی.

ترس از مرگ در دوران کودکی یکی از پدیده‌های روان‌شناختی پیچیده است که تحت تاثیر عوامل شناختی، عاطفی، فرهنگی و دینی شکل می‌گیرد. در جوامع اسلامی، مفهوم آخرت به‌عنوان بخشی از نظام باوری، پتانسیل بالقوه‌ای در تعدیل این ترس دارد؛ اما نحوه آموزش آن به کودکان، به‌ویژه در دوره ابتدایی (6 تا 12 سالگی)، از شکاف‌های تحقیقاتی و برنامه‌ریزی‌های آموزشی رایج است. این مقاله با روش مروری تحلیلی، به بررسی رابطه بین آموزش ساده‌شده و متعادل مفهوم آخرت و کاهش ترس از مرگ در دانش‌آموزان ابتدایی می‌پردازد. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش آخرت زمانی موثر است که بر اساس اصول رشد شناختی پیاژه (1929) و ویگوتسکی (1978) با رعایت تناسب سنی، زبان مفهومی ساده، و تاکید بر ابعاد امیدبخشِ باورهای دینی (مانند رحمت الهی، عدالت معنوی، و لقاء خدا) صورت گیرد. تحلیل نقدی نویسنده حاکی از آن است که روش‌های سنتی آموزش آخرت در بسیاری از محیط‌های آموزشی ایران، با تمرکز اغراق‌آمیز بر جنبه‌های تهدیدآمیزمانند عذاب قبر و جهنم به‌جای کاهش اضطراب، ممکن است آن را تشدید کنند. این مقاله پیشنهاد می‌کند که آموزش مفهوم آخرت باید در چارچوب یک «تربیت معناگرا» بازتعریف شود که در آن، مرگ نه به‌عنوان یک تهدید، بلکه به‌عنوان بخشی از چرخه معنادار زندگی انسانی درک شود. این رویکرد نه‌تنها با یافته‌های روان‌شناسی مثبت سازگار است، بلکه با ماهیت رحمت‌آمیز دین اسلام همخوانی دارد.