آموزش دوستی و محبت به خداوند در کودکان پیش‌دبستانی مبانی نظری، رویکردها و راهکارهای عملی

دوران پیش‌دبستانی یکی از حساس‌ترین و بنیادی‌ترین مراحل رشد انسان به‌شمار می‌رود که شکل‌گیری نگرش‌های عاطفی، شناختی و معنوی کودک در آن آغاز می‌شود. در این میان، آموزش دوستی و محبت به خداوند به‌عنوان یکی از ابعاد مهم تربیت دینی، نقش تعیین‌کننده‌ای در جهت‌دهی به شخصیت، رفتار اخلاقی و سلامت روانی کودک دارد. هدف پژوهش حاضر بررسی مبانی نظری آموزش محبت الهی در کودکان پیش‌دبستانی، تبیین رویکردهای تربیتی موثر و ارائه راهکارهای عملی متناسب با ویژگی‌های رشدی این دوره است. روش پژوهش توصیفی–تحلیلی و مبتنی بر تحلیل منابع کتابخانه‌ای و اسناد علمی است. یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش محبت به خداوند زمانی اثربخش خواهد بود که مبتنی بر فطرت خداجوی کودک، رویکرد عاطفی–تجربی و روش‌های غیرمستقیم همچون داستان، بازی، الگوگیری و تجربه‌های مثبت معنوی باشد. نتایج پژوهش حاکی از آن است که استفاده از راهکارهای عملی متناسب با زبان کودکانه، می‌تواند زمینه‌ساز شکل‌گیری رابطه‌ای امن، محبت‌آمیز و پایدار میان کودک و خداوند شود