آموزش صلح و مدارا در مثنوی به مثابه الگوی تربیتی مریدان

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی، عارف و شاعر بزرگ قرن هفتم هجری، با بهره‌گیری از آموزه‌های عرفانی و اخلاقی، روشی منحصر به فرد در تربیت مریدان خود ارائه داد که بر پایه تسامح و مدارا استوار بود. این روش تربیتی در آثار او به‌ویژه مثنوی معنوی به‌وضوح مشاهده می‌شود. این الگوی تربیتی نه ‌تنها در زمان خود او بلکه در عصر حاضر نیز می‌تواند الگویی موثر برای تربیت اخلاقی و انسانی باشد. این جستار با تمرکز بر داستان‌ها و ابیات مرتبط، به بیان آموزه های صلح و دوستی و رواداری در این اثر می‌پردازد و نشان می‌دهد که مولانا چگونه برای انتقال پیام‌های انسانی و الهی خود، جهت تربیت انسانها و به ویژه مریدان از روایت‌های حکمی، تمثیل و زبان نمادین استفاده کرده است. آموزه‌های مولانا در موضوع رواداری که در این جستار در پی تبیین آن بوده ایم، نه تنها در بعد خُرد در نظام تربیتی و آموزشی امروز کاربرد دارد، بلکه در بعد کلان برای آموزشِ فرهنگ گفت‌وگو، هم‌زیستی مسالمت‌آمیز و بازسازی هویت انسان‌دوستانه در جهان معاصر نیز قابلیت بازخوانی دارد. این مقاله با روش تحلیل محتوای کیفی نوشته شده و شیوه گردآوری اطلاعات، اسنادی و کتابخانه ای است