الگو های جهانی برای آموزش محتوا در دروس الهیات (دین و زندگی، آموزش قرآن)

این پژوهش با هدف شناسایی و تحلیل الگوهای نوین جهانی در آموزش محتوای دروس الهیات و معارف اسلامی )به ویژه دین و زندگی و آموزش قرآن( با تمرکز بر رویکردهای مبتنی بر شایستگی و دانش پداگوژی محتوا (pck)، انجام شده است. در مواجهه با پیچیدگی های عصر جهانی شدن و نیاز به تربیت نسلی متفکر و مجهز به مهارت های قرن بیست و یکم، روش های سنتی آموزش دینی کارآمدی خود را از دست دادهاند. این مقاله با تکیه بر روش مرور نظا ممند ادبیات (slr) و تحلیل مقایسه ای میان چند مدل برجسته جهانی، به دنبال استخراج مولفه های کلیدی است که بتواند شکاف میان نظریه های بنیادین دینی و اجرای موثر آن ها در کلاس درس را پر کند. یافته های پژوهش بر ضرورت گذار از انتقال صرف دانش knowledge) (content به مدل های توسعه یافته pck، با تلفیق عمیق یافته های علوم شناختی و روانشناسی تربیتی، تاکید دارد. مدل پیشنهادی، پنج کانون محتوایی حیاتی شامل: عمق محتوایی، شایستگی های pck، روش های تدریس فعال، ارزیابی تکوینی و بومی سازی فرهنگی-کلامی را به عنوان چارچوبی جامع برای معلمان معارف اسلامی معرفی میکند. نتیجه گیری این پژوهش، بر لزوم تدوین یک چارچوب pck اختصاصی برای نظام آموزشی ایران، بازنگری اساسی در سنجش مهارت های تدریس دینی، و انجام تحقیقات میان رشته ای متمرکز بر علوم اعصاب شناختی در حوزه دین پژوهی تاکید دارد.