بررسی اثربخشی الگوهای نوین تدریس در یادگیری دانش‌آموزان درس دین و زندگی

هدف پژوهش حاضر، بررسی نظام‌مند اثربخشی الگوهای نوین تدریس در یادگیری دانش‌آموزان درس دین و زندگی است. با توجه به اینکه روش‌های سنتی عمدتاً بر انتقال مستقیم اطلاعات تکیه دارند و با نیازهای نسل جدید هماهنگ نیستند، ضرورت بررسی روش‌های فعال، مشارکتی، مسئله‌محور، پروژه‌محور، فناورانه و بازی‌وارسازی بیش از پیش احساس می‌شود. این مطالعه با رویکرد مروری نظام‌مند انجام شد. داده‌ها با جستجو در پایگاه‌های sid، isc، noormags و google scholar و بر اساس معیارهای ورود شامل سال انتشار، نوع پژوهش، جامعه هدف و ارتباط مستقیم با موضوع گردآوری شد. مقالات منتخب با روش تحلیل مضمون و کدگذاری بررسی و یافته‌ها استخراج گردید. نتایج نشان می‌دهد الگوهای نوین تدریس در مجموع تاثیر مثبت و معناداری بر ابعاد مختلف یادگیری دینی دارند. الگوهای فعال و مسئله‌محور بیشترین نقش را در افزایش یادگیری مفهومی و تقویت درک اعتقادی داشته‌اند. روش‌های مشارکتی و پروژه‌محور موثرترین الگوها در تغییر نگرش دینی و تقویت مهارت‌های اجتماعی و اخلاقی دانش‌آموزان بوده‌اند. الگوهای فناورانه و بازی‌وارسازی نیز بیشترین تاثیر را بر افزایش انگیزش، تعامل و مشارکت داشته‌اند و در برخی موارد به بهبود مهارت‌های قرآنی کمک کرده‌اند. با این حال، پژوهش‌های موجود دارای محدودیت‌هایی همچون نمونه‌های کوچک، نبود داده‌های طولی، کمبود مطالعات مقایسه‌ای و ضعف در ابزار سنجش نگرش دینی هستند. در نهایت، نتایج پژوهش نشان می‌دهد که استفاده ترکیبی و انعطاف‌پذیر از الگوهای نوین، همراه با تقویت مهارت‌های معلمان و بهره‌گیری از فناوری آموزشی، می‌تواند اثربخشی تدریس درس دین و زندگی را به‌طور معناداری ارتقا دهد.