بازآفرینی معنا در آموزش دینی دانشگاهی: ارائه الگوی pck معنا-محور برای تقویت یادگیری نسل زد (z)

نسل زد (z) با شیوه‌های تازه‌ای از تجربه زیسته، جست‌وجوی هویت و مواجهه با پرسش‌های دینی وارد دانشگاه می‌شود؛ نسلی که پاسخ‌های صرفاً دانشی، خطابه‌محور یا مبتنی بر انتقال محفوظات، برای او نه اقناع‌کننده است و نه معنا‌آفرین. تجربه چند سال تدریس نگارندگان در درس‌های «مبانی آموزش دینی»، «فلسفه تعلیم و تربیت » و «آموزش دینی » نشان می‌دهد که دانشجو‌معلمان این نسل، به‌جای دریافت پاسخ‌های آماده، به درگیرشدن با پرسش‌ها، گفتگوهای مشارکتی، کشف شخصی معنا و ارتباط دادن مفاهیم دینی با زندگی روزمره نیاز دارند. . این مقاله با تکیه بر تجربه‌های میدانی و تحلیل تاملات تدریس نویسندگان به بازآفرینی معنا در آموزش دینی دانشگاهی پرداخته و الگوی pck معنا–محور را پیشنهاد می‌کند. در این الگو، «دانش پداگوژیکِ معنا» شامل چهار مولفه است: طراحی موقعیت‌های یادگیری معنادار، هدایت گفت‌وگوی کاوشگرانه، پیوند مفاهیم دینی با مسائل وجودی نسل زد (z) و ارزیابی مبتنی بر تجربه و تکون معنا. روش پژوهش حاضرنیز، تحلیل تاملات تدریس و تجربه‌نگاری آموزشی (reflective teaching narrative) است که طی آن نمونه‌های واقعی از کلاس‌های درس، چالش‌های دانشجو‌معلمان، تحول مفهومی آنان و الگوهای یادگیری معناشناختی بررسی شده و نشان می دهد که چگونه تجربه تدریس میدانی می‌تواند به شکل‌گیری یک چارچوب پداگوژیک جدید منجر شود.یافته‌ها نشان می‌دهد که رویکرد معنا–محور نه‌تنها به افزایش مشارکت و انگیزش یادگیری دینی منجر می‌شود، بلکه به شکل‌گیری فهمی عمیق‌تر، شخصی‌تر و پایدارتر از مفاهیم الهیاتی نیز کمک می‌کند. در پایان، چارچوب pck معنا–محور به‌عنوان الگویی کاربردی برای تربیت معلمان دینی و استادان حوزه الهیات دانشگاه فرهنگیان ارائه می‌شود.