روشهای تشویق فراگیر و متربی به بندگی خداوند در قرآن کریم

عبویت بالاترین درجه انسانی است که انسان را از مبدا سفلی به مقصد علیا می رساند. در بسیاری از آیات قرآن با حالت های مختلف (فعلی- اسمی) استفاده شده است. حال با این همه مزایا قرآن با چه سبکی به این امر مهم تشویق می کند، تا کودکان و جوانان را از زنجیره ی اسارت و بندگی غیر رها کند و به بندگی خداوند قهار در آورد؟ یافته های این تحقیق حاکی از آن است که قرآن برای تاثیر پذیری، ابتدا با بیان مصداق های نیکو وارد مرحله عمل شده است، سپس با دستور به ذکر کردن بندگان نیکو، به صورت کنایه از انسان درخواست همانندی کرده است؛ و در مرحله بعد با ارائه صفت و همنشینان نیکو و با ذکر امکانات دنیوی و اخروی آنها را بر سایر انسانها برتری داده است. در مرحله آخر نیز با نمایاندن واژه های مقابل عبد از این کار تحذیر نموده است.