مروری بر نقش میانجی خودتنظیمی و روش تدریس معکوس بر عملکرد تحصیلی با رویکرد آموزش دینی

هدف کلی این پژوهش بررسی تاثیر آموزش خودتنظیمی و استفاده از روش تدریس معکوس بر میزان یادگیری دانش آموزان با تاکید بر الهیات و آموزش دینی می باشد .این مطالعه با رویکرد کتابخانه ای و مرور مطالعات پیشین انجام شد و جامعه ی آماری مقالات و منابع معتبر داخلی و خارجی در بازه ی زمانی 2015-2025 در مقاطع تحصیلی مختلف اعم از ابتدایی ،متوسطه،کارشناسی و کارشناسی ارشد در تمامی رشته ها می باشد .یافته های مطالعه ی حاضر نشان می دهد که در کلاس ها و دوره هایی که از روش تدریس معکوس استفاده شده و آموزش خودتنظیمی انجام گرفته،میزان یادگیری و رضایت تحصیلی یادگیرندگان توسعه یافته است؛در کلاس های آموزش دینی و الهیات نیز استفاده از روش تدریس معکوس نسبت به روش های سنتی تاثیر بیشتری در یادگیری و پیشرفت تحصیلی فراگیران داشته است..بنابراین پیشنهاد می شود که معلمان و اساتید دین و زندگی درتدریس خود از روش های معکوس همراه با آموزش خودتنظیمی و ارائه بازخورد های شخصی سازی شده جهت تدریس موثر تر و افزایش میزان یادگیری و پیشرفت تحصیلی فراگیران بهره ببرند.