واکاوی موانع آموزش مجازی در تربیت اخلاق دینی دانشجویان الهیات بر اساس مدل دانش محتوایی – تربیتی

این پژوهش به بررسی موانع آموزش مجازی در تربیت اخلاقی دینی دانشجویان الهیات بر اساس مدل دانش محتوایی–تربیتی (pck) می‌پردازد و تلاش دارد رابطه میان محتوای اخلاقی، روش‌های تدریس و شناخت زمینه‌ای دانشجویان را در فضای مجازی تحلیل کند. هدف پژوهش، شناسایی چالش‌ها و محدودیت‌های آموزش اخلاقی در محیط‌های آنلاین و ارائه راهکارهای مبتنی بر pck برای تقویت اثرگذاری تربیت اخلاقی است. روش پژوهش کیفی و مبتنی بر تحلیل نظری و مرور پیشینه‌های علمی مرتبط با آموزش مجازی، تربیت اخلاقی و مدل pck است و داده‌ها از منابع پژوهشی داخلی و خارجی استخراج و به‌صورت تحلیلی و انتقادی مورد بررسی قرار گرفته‌اند. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که آموزش مجازی با موانعی از جمله ارائه محتوا به شکل غیرتعاملی و انتزاعی، محدودیت روش‌های فعال و مشارکتی، و کاهش شناخت زمینه‌ای دانشجویان مواجه است که این عوامل موجب کاهش عمق یادگیری اخلاقی، ضعف در شکل‌گیری نگرش و هویت اخلاقی و کاهش انگیزه و مشارکت دانشجویان می‌شوند. نتایج همچنین بیانگر آن است که طراحی محتوای بازآفرینی‌شده، استفاده از روش‌های فعال و تعاملی، ایجاد فضای عاطفی و معنوی مناسب، و توجه مستمر به پیش‌زمینه و نیازهای دانشجویان می‌تواند اثرات منفی آموزش مجازی را کاهش دهد و تربیت اخلاقی را تقویت نماید. این پژوهش نشان می‌دهد که موفقیت آموزش اخلاقی در محیط مجازی تنها با تلفیق محتوای غنی، روش تدریس مناسب و شناخت دقیق دانشجویان تحقق می‌یابد و مدل pck ابزار موثری برای تحلیل و بهبود این فرایند ارائه می‌کند.