کاربست دانش آموزش محتوای تربیتی (pck) در تربیت دینی خانواده‌ها: تحلیل نقش والدین در انتقال مفاهیم توحیدی در زندگی روزمره

تربیت دینی در کانون خانواده، به‌عنوان اولین و مهم‌ترین نهاد اجتماعی، نقشی بنیادین در شکل‌دهی به هویت و جهان‌بینی نسل نو ایفا می‌کند. یکی از چالش‌های اصلی در این فرآیند، انتقال مفاهیم انتزاعی و بنیادین دینی، به‌ویژه مفهوم توحید، به کودکانی است که در مراحل شناختی مختلفی قرار دارند. این پژوهش با هدف تبیین چارچوبی کاربردی برای بهبود این فرآیند، به تحلیل کاربست «دانش آموزش محتوای تربیتی» (pck) در تربیت دینی خانواده‌ها می‌پردازد. pck که به‌عنوان دانش تخصصی معلمان برای تبدیل محتوای درسی به شکلی قابل فهم برای فراگیران شناخته می‌شود، در این مقاله به‌عنوان یک لنز تحلیلی برای بررسی نقش والدین به‌عنوان اولین مربیان به کار گرفته شده است. روش پژوهش، تحلیل مفهومی-نظری است که با مرور و ترکیب نظام‌مند متون حوزه‌های آموزش عمومی، علوم تربیتی اسلامی و روانشناسی رشد انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که والدینی که از pck بالایی در حوزه توحید برخوردارند، صرفاً به انتقال شفاهی اطلاعات اکتفا نکرده، بلکه با درک عمیق محتوا، شناخت ویژگی‌های فرزندشان و به‌کارگیری بایدهای آموزشی متناسب، مفاهیم توحیدی را از طریق فعالیت‌های روزمره، تمثیل‌های قابل فهم و پاسخگویی به پرسش‌های کودک، به زندگی او معنادار می‌بخشند. این والدین می‌توانند تصورات نادرست کودک را شناسایی و اصلاح کرده و پیوندی پایدار میان باور قلبی و رفتار عملی ایجاد نمایند. نتیجه‌گیری حاکی از آن است که به‌کارگیری چارچوب pck می‌تواند به والدین در ایفای نقش تربیتی خود یاری رسانده، فرآیند انتقال مفاهیم توحیدی را از حالت سنتی و سطحی به فرآیندی هدفمند، موثر و متناسب با نیازهای رشدی کودک تبدیل کند.