فقه تربیتی و هویت دینی در آموزش و پرورش: چگونگی به کار گیری اصول فقهی برای تقویت هویت دینی دانش آموزان

در این مقاله به بررسی نقش فقه تربیتی در تقویت هویت دینی دانش آموزان در نظام آموزش و پرورش پرداخته می شود. از دیدگاه فقهی، تربیت دینی مجموعه ای از باید ها و نباید ها را برای مربیان و متربیان ترسیم میکند که هدف آن اعتلای شخصیت دینی و تقویت تعهدات اخلاقی ، اعتقادی و اثر گذاری در شکل گیری هویت دینی است. در ضمن ارائه ی مبانی نظری فقه تربیتی و اشاره به پیشینه های موجود، به بررسی نحوه ی استفاده و به کار گیری احکام فقهی در محیط مدرسه و تاثیرات آن بر هویت دینی پرداخته میشود و هدف از آن ارائه ی پیشنهادات و راه کارهای عملی برای ارتقای کارامدی تربیت دینی و شکل دهی هویت دینی مستحکم در متربیان می باشد که بتواند این نظام اموزشی را در شکل دهی و پاسداشت ارزش های دینی و فرهنگی یاری رسان باشد. یافته ها بیان می دارند که استفاده از متد های فقهی در نظام سیاسی آموزش و پرورش میتواند نقش ویژه ای در بالا بردن کیفیت دلبستگی و پایبندی به آموزه های اعتقادی دانش آموزان داشته باشد.در تدوین این مقاله از روش توصیفی- تحلیلی و اسنادی، منابع فقهی-تربیتی استفاده شده تا در ضمن نمایش وجود ارتباط عمیق فقه و تربیت، ضرورت اهمیت توجه ویژه به فقه تربیتی در نظام آموزش و پرورش نیز روشن گردد.