بازخوانی زمینه در توسعه پایدار بافت‌های تاریخی از منظر معماری میان‌افزا

بافت‌های تاریخی به‌عنوان ذخایر هویت جمعی و سرمایه‌های فرهنگی، در دهه‌های اخیر تحت فشار توسعه‌های نامتوازن و مداخلات غیرسازگار قرار گرفته‌اند. هدف اصلی تحقیق، ارائه‌ی چارچوبی نظری و عملی برای هدایت مداخلات میان‌افزا است تا بتواند میان حفظ ارزش‌های تاریخی و پاسخ‌گویی به نیازهای معاصر تعادل برقرار کند.روش تحقیق مبتنی بر تحلیل اسنادی و ترکیب یافته‌ها از منابع معتبر داخلی و بین‌المللی است. داده‌ها از مقالات علمی و کتاب‌های تخصصی استخراج شده‌اند که به موضوع زمینه‌گرایی، میان‌افزا و توسعه پایدار پرداخته‌اند.یافته‌ها نشان می‌دهد که موفقیت معماری میان‌افزا در بافت‌های تاریخی وابسته به سه محور کلیدی است: هویت، عملکرد و کالبد. در محور هویت، بازخوانی نشانه‌های تاریخی و فرهنگی و بازنمایی آن‌ها در طراحی اهمیت دارد. در محور عملکرد، تطبیق کاربری‌ها با نیازهای محلی و تقویت تعامل اجتماعی ضروری است. در محور کالبد نیز رعایت مقیاس، ریتم نما، خطوط آسمان و استفاده از مصالح بومی به‌عنوان معیارهای اصلی مطرح می‌شوند.نوآوری مقاله در ارائه‌ی مدل سه‌سطحی «هویت–عملکرد–کالبد» است که می‌تواند به‌عنوان راهنمای طراحی و ابزار ارزیابی کیفیت در پروژه‌های میان‌افزا مورد استفاده قرار گیرد. این مدل علاوه بر حفظ ارزش‌های تاریخی، امکان پاسخ‌گویی به نیازهای نسل امروز و آینده را فراهم می‌آورد. در نتیجه، بازخوانی زمینه در قالب معماری میان‌افزا می‌تواند راهبردی عملی برای تحقق توسعه پایدار در بافت‌های تاریخی باشد.

reinterpreting context in sustainable development of historic urban fabrics through infill architecture

historic urban fabrics, as repositories of collective identity and cultural capital, have in recent decades been subjected to pressures from unbalanced development and incompatible interventions. the primary aim of this study is to propose a theoretical and practical framework for guiding infill interventions that balance the preservation of historical values with responsiveness to contemporary needs. the research method is based on documentary analysis and synthesis of findings from authoritative domestic and international sources. data were collected from scholarly articles and specialized books addressing contextualism, infill architecture, and sustainable development. results indicate that the success of infill architecture in historic fabrics depends on three critical dimensions: identity, function, and form. within the identity dimension, reinterpretation of historical and cultural symbols and their representation in design are emphasized. within the functional dimension, adaptation of uses to local needs and reinforcement of social interaction are essential. within the formal dimension, adherence to scale, façade rhythm, skyline continuity, and the use of local materials are identified as fundamental criteria. the novelty of this study lies in the introduction of a three-level model—identity–function–form—which can serve both as a design guideline and as an evaluative tool for the quality of infill projects. this model not only safeguards historical values but also ensures responsiveness to the needs of present and future generations. consequently, contextual reinterpretation through infill architecture can be regarded as a practical strategy for achieving sustainable development in historic urban fabrics.