مقایسه تطبیقی ایمنی ترافیک شهری تهران و سئول در جهت ارائه راهبردهای کاهش تلفات با ارزیابی آماری در چند سال اخیر

کلان‌شهر تهران با بحرانی جدی در حوزه ایمنی ترافیک شهری مواجه است؛ بحرانی که ریشه در نارسایی‌های زیرساختی، ضعف مدیریت ترافیک و خطاهای مکرر انسانی دارد. آمارهای موجود نشان‌دهنده افزایش قابل‌توجه تلفات، به‌ویژه در میان موتورسواران و سهم بالای عوامل انسانی مانند استفاده از تلفن همراه حین رانندگی است. ماهیت خودرو‌محور شبکه معابر تهران و اتکای آن به سرعت‌های بالا، با توجه به وابستگی انرژی جنبشی به مربع سرعت، شدت و مرگ‌باری تصادفات را تشدید می‌کند. این پژوهش با هدف ارائه چشم‌اندازی راهبردی، به مقایسه تطبیقی وضعیت ایمنی ترافیک تهران و سئول می‌پردازد. سئول، با وجود شباهت در جمعیت و مساحت، از طریق اتخاذ رویکرد ریل‌محور (tod)، توسعه کارآمد حمل‌ونقل عمومی، بهره‌گیری از سامانه‌های هوشمند حمل‌ونقل (its) و اعمال سخت‌گیرانه قوانین مرتبط با «مناطق ایمن عابران»، توانسته است نرخ تلفات سالانه خود را به سطح استانداردهای جهانی کاهش دهد. بر اساس تحلیل عوامل بحران در تهران و بررسی تجربه موفق سئول، این مقاله مجموعه‌ای از راهکارهای عملیاتی برای گذار تهران به مدل حمل‌ونقل پایدار، انسان‌محور و مبتنی بر فناوری پیشنهاد می‌کند.

a comparative analysis of urban traffic safety in tehran and seoul: strategies for casualty reduction based on a multi-year statistical evaluation

the city of tehran is facing a severe urban traffic safety crisis driven by infrastructural deficiencies, weak traffic management, and recurring human errors. recent statistics show a significant rise in fatalities and injuries, with motorcyclists representing a substantial share of the victims. human related factors such as mobile phone use while driving remain a major cause of fatal crashes. furthermore, tehran’s car-oriented roadway network, characterized by high operating speeds, amplifies crash severity due to the quadratic relationship between speed and kinetic energy, turning minor mistakes into catastrophic outcomes. this study provides a strategic perspective through a comparative analysis of traffic safety conditions in tehran and seoul. despite similarities in population and urban scale, seoul has successfully reduced its annual traffic fatalities to global standards by adopting a rail-oriented (tod) development model, expanding public transportation, deploying intelligent transportation systems (its), and enforcing strict regulations in designated “pedestrian safety zones.” based on an assessment of tehran’s crisis factors and an evaluation of seoul’s effective strategies, this paper proposes a set of operational measures to guide tehran’s transition toward a sustainable, human-centered, and technology-driven urban mobility model.