بررسی نقش فناوری‌های نوین در ارتقای فرآیند‌های ساخت‌وساز

این پژوهش با هدف بررسی نقش و چالش‌های فناوری‌های نوین در صنعت ساخت و ساز ایران، و ارائه یک چارچوب عملیاتی مشخص برای متخصصان و سیاست‌گذاران، به روش توصیفی-تحلیلی و از طریق مرور سیستماتیک منابع علمی انجام پذیرفته است. پایه‌ی نظری این مطالعه بر این فرض استوار است که تکنولوژی‌های نوین، کلید اصلی برای دست یافتن به توسعه پایدار در ابعاد سه‌گانه محیط زیست، اقتصاد و جامعه هستند. بررسی‌های دقیق نشان دادند که فناوری‌های نوین در این حوزه را می‌توان به دو گروه اصلی تقسیم کرد: سیستم‌های ساختمانی صنعتی‌شده (مانند سازه‌های فولاد سبک یا بلوک‌های عایق ماندگار) و تکنولوژی‌های نوآوری‌محور و هوشمند (شامل مصالح ساختمانی جدید، فناوری‌های دیجیتال/رباتیک، و شیوه‌های پیشرفته مدیریت پروژه). تحلیل‌ها موید آن است که به‌کارگیری این فناوری‌ها تاثیر بسزایی بر پیشرفت صنعت دارد؛ زیرا منجر به افزایش بهره‌وری تا حدود 30 تا 45 درصد، بهبود قابل ملاحظه مقاومت ساختمان در برابر زلزله، و کاهش چشمگیر ضایعات و مصرف منابع می‌شود. با این حال، استفاده از این ابزارها نیازمند توجه به موانع فرهنگی و اجتماعی بوده و باید با شرایط بومی کشور هماهنگ شود تا از تضعیف هویت کالبدی شهرها جلوگیری گردد. به همین منظور، در انتها پیشنهاد می‌شود که توجه ویژه‌ای به سرمایه‌گذاری در فناوری‌های مدیریت ریسک مبتنی بر هوش مصنوعی و تدوین فوری استانداردهای محلی و بومی‌شده معطوف گردد.

investigating the role of novel technology in construction

this study aims to investigate the role and challenges of novel technologies in the iranian construction industry and to present a clear operational framework for specialists and policymakers. the research was conducted using a descriptive-analytical method via a systematic review of scientific literature. the theoretical foundation of this study is built upon the assumption that novel technologies are the key to achieving sustainable development across the three dimensions of environment, economy, and society. detailed analyses indicate that emerging technologies in this sector can be categorized into two main groups: industrialized building systems (such as light steel frames or insulating concrete forms) and innovation-driven and smart technologies (including new building materials, digital/robotic technologies, and advanced project management methods). the analyses confirm that the deployment of these technologies significantly impacts the industry’s advancement, as it leads to an increase in productivity (by approximately 30% to 45%), a considerable improvement in seismic resistance of structures, and a dramatic reduction in waste and resource consumption. however, utilizing these tools requires attention to cultural and social barriers and must be harmonized with the country’s local conditions to prevent the weakening of cities' physical identity. therefore, it is ultimately suggested that specific attention be directed toward investing in artificial intelligence (ai)-based risk management technologies and the immediate formulation of localized and indigenous standards.