پیشنهاد طرح اختلاط بهینه برای بتن هوادار اتوکلاونشده

در سال‌های اخیر، با افزایش الزامات مربوط به بهره‌وری و صرفه‌جویی در مصرف انرژی، طراحی و اجرای سازه‌ها به‌سمت استفاده از مصالحی با عملکرد حرارتی بهینه سوق یافته است. یکی از مصالح کارآمد و اثبات‌شده در این زمینه، بتن سلولی است. هدف از پژوهش حاضر، دستیابی به طرح اختلاط بهینه برای بتن هوادار اتوکلاونشده بود. بدین منظور، آزمایش‌ها بر اساس استاندارد ملی ایران به شماره 14504 انجام گرفت. بر اساس این استاندارد، بلوک سبک غیرباربر باید دارای چگالی 500 تا 900 کیلوگرم بر مترمکعب، حداقل مقاومت فشاری 2 تا 2.5 مگاپاسکال، جذب آب کمتر از 25 درصد (در حالت خشک‌شده در گرمخانه) و جمع‌شدگی کمتر از 0.08 درصد باشد. از میان نمونه‌های ساخته‌شده، 9 نمونه تمامی معیارهای استاندارد به‌جز مقدار جمع‌شدگی را برآورده کردند. در نمونه‌ای که در آن از سدیم‌کربوکسی‌متیل‌سلولز استفاده شده بود، میزان جمع‌شدگی به 0.063 درصد کاهش یافت و مقدار استاندارد را تامین کرد. در نهایت، طرح اختلاط این نمونه به‌عنوان گزینه بهینه در این پژوهش معرفی می‌شود.

optimal mix design for non-autoclaved aerated concrete

in recent years, with increasing requirements for energy efficiency and conservation, the design and construction of structures have shifted toward the use of materials with optimized thermal performance. one of the proven and effective materials in this regard is aerated concrete. the present study aimed to develop an optimal mix design for non-autoclaved aerated concrete. experiments were conducted according to the iranian national standard no. 14504, which specifies that non-load-bearing lightweight blocks should have a density of 500–900 kg/m³, a minimum compressive strength of 2–2.5 mpa, water absorption below 25% (in oven-dried condition), and drying shrinkage below 0.08%. among the fabricated samples, nine met all standard requirements except for shrinkage. in the sample incorporating sodium carboxymethyl cellulose (cmc), the drying shrinkage was reduced to 0.063%, satisfying the standard. consequently, the mix design of this sample is proposed as the optimal option in this study.