نقش مدیریت شهری در تاب‌آوری شهری در برابر بیماری‌های پاندمی با تاکید بر نظریه پخش

با گسترش فزاینده شهرنشینی و افزایش پیچیدگی نظام‌های شهری، کلان‌شهرها بیش از پیش در معرض مخاطرات بیولوژیک و بیماری‌های پاندمی قرار گرفته‌اند. وقوع پاندمی‌هایی نظیر کووید-19 نشان داد که شهرها نه تنها کانون اصلی شیوع هستند، بلکه مدیریت بحران در آن‌ها نیازمند رویکردی فراتر از اقدامات پزشکی صرف است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش مدیریت شهری در ارتقای تاب‌آوری شهری در مواجهه با بیماری‌های پاندمی و با تمرکز بر مولفه‌های نظریه پخش تدوین شده است. در این راستا، نظریه پخش فضایی به عنوان چارچوبی برای درک چگونگی انتشار ویروس در سطوح مختلف (پخش واگیر، جابه‌جایی و سلسله‌مراتبی) مورد استفاده قرار گرفت تا مشخص شود مدیریت شهری چگونه می‌تواند با مداخلات کالبدی، نهادی و اجتماعی، زنجیره انتقال را در بافت‌های آسیب‌پذیر کنترل کند.روش تحقیق در این مطالعه، توصیفی-تحلیلی است که با مرور اسنادی و تحلیل دیدگاه‌های نظری انجام شده است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که مدیریت شهری از طریق یکپارچه‌سازی فرماندهی بحران، توزیع عادلانه زیرساخت‌های بهداشتی در محلات و مدیریت هوشمند جابه‌جایی‌های درون‌شهری، نقشی تعیین‌کننده در کاهش سرعت پخش بیماری ایفا می‌کند. نتایج حاکی از آن است که تاب‌آوری شهری یک فرآیند ایستا نیست، بلکه تابعی از ظرفیت‌های مدیریتی برای انطباق‌ پذیری و جذب شوک‌های ناشی از پاندمی است. در نهایت، مقاله تاکید می‌کند که مدیریت شهری باید با بازنگری در الگوهای تراکم فضایی و تقویت سرمایه اجتماعی، شهرها را از کانون‌های تهدید بیولوژیک به سکونتگاه‌هایی تاب‌آور تبدیل نماید.