از لالایی تا لایک: سازکارهای نوین انتقال هویت فرهنگی توسط مادران به نسل نو در عصر دیجیتال

در جوامع سنتی، مادران از طریق الگوهای شفاهی و عاطفی همچون لالایی‌ها، قصه‌ها، پندها و آیین‌های خانوادگی، نقش اصلی در انتقال هویت فرهنگی و اجتماعی به فرزندان ایفا می‌کردند. با گسترش فناوری‌های دیجیتال و شبکه‌های اجتماعی، این فرآیند دستخوش دگرگونی‌های عمیقی شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی دگرگونی سازوکارهای انتقال هویت فرهنگی از قالب‌های سنتی به الگوهای نوین، به این پرسش می‌پردازد که «مادران در عصر دیجیتال از چه ابزارها و شیوه‌هایی برای بازتولید و انتقال هویت فرهنگی به نسل نو بهره می‌گیرند؟» روش تحقیق این مطالعه توصیفی تحلیلی و مبتنی بر بررسی منابع کتابخانه‌ای و تحلیل محتوای متون و نمونه‌های فرهنگی موجود در فضای دیجیتال است. یافته‌های پژوهش نشان می‌دهد که لالایی‌های دیروز در قالب‌های جدیدی چون پست‌های تربیتی، محتوای تصویری در شبکه‌های اجتماعی و تعاملات مجازی مادرانه بازتولید می‌شوند. مادران ضمن استفاده از بسترهای دیجیتال برای انتقال ارزش‌های فرهنگی، نوعی تلفیق میان سنت و مدرنیته را رقم می‌زنند که به بازتعریف نقش آنان در تربیت فرهنگی نسل نو انجامیده است. در نهایت، مقاله نتیجه می‌گیرد که رسانه‌های دیجیتال نه‌تنها موجب گسست فرهنگی نشده‌اند، بلکه بستری برای تداوم و بازآفرینی هویت فرهنگی در قالبی نو فراهم آورده‌اند.