لزوم بازنگری در راهبردها و سیاست‌های کلان آبی با در نظر گرفتن ظرفیت عظیم آب سبز در کشور جهت دستیابی به توسعه پایدار

علی رغم تبعات گسترده و روز افزون زیست محیطی، اقتصادی، اجتماعی و امنیتی ناشی از بحران آب در کشور متاسفانه هنوز راهکار عملی موثر و چشم انداز روشنی در این زمینه وجود ندارد. با توجه به ابعاد پیچیده‌ی این بحران، بسیار مهم است که ضمن درک عمیق و جامع از واقعیت‌ها، ظرفیتها و تهدیدهای موجود در کشور بتوان با بکار گیری شیوه های کارآمد نوین، برنامه های کلان مدیریت منابع آب را به گونه ای تطابق داد که ضمن عبور از وضعیت بحرانی کنونی به اهداف توسعه پایدار دست یافت. با توجه به محدودیت منابع آب آبی و علی‌رغم اهمیت اصلاح الگوی مصرف آب در بخش کشاوزی به عنوان بزرگترین مصرف‌کننده آب در کشور، متاسفانه اقدامات متداول انجام شده تا کنون در این زمینه که عمدتاً بر اساس رویکردهای سنتی همچنان بر مدیریت آب آبی متمرکز هستند، تاثیر چندانی بر تشدید بحران آب در کشور نداشته‌اند. در این مقاله با تشریح لزوم بازنگری کلی در بسیاری از رویکردهای سنتی و ضرورت تغییر وتطبیق سیاستگذاری کلان آبی با شرایط اقلیمی کشور بویژه با لحاظ کردن ظرفیت عظیم آب سبز، سعی می‌گردد که به تحول چشمگیری که تمرکز بر مطالعات و اقدامات آتی در زمینه افزایش قابل توجه عملکرد آب مصرفی با استفاده‌ی توامان از آب آبی و آب سبز در کنار بکارگیری سامانه‌های هوشمند مدیریت آبیاری، بر اصلاح الگوی مصرف آب و نهایتاً غلبه بر بحران آب ایجاد می‌کند، پرداخته و برخی راهکارهای عملی جهت دستیابی به این هدف ارایه می‌شود.