تحلیل راهبردهای بازچرخانی و استفاده مجدد از آب در ایران با رویکرد حکمرانی پایدار

در شرایطی که بحران آب به یکی از چالش‌های اصلی کشور ایران تبدیل شده، بازچرخانی آب به‌عنوان راهکاری راهبردی برای ارتقای بهره‌وری، کاهش فشار بر منابع طبیعی و تحقق توسعه پایدار مطرح است. هدف این پژوهش، تحلیل سیاست‌های بازچرخانی و استفاده مجدد از آب در ایران با رویکرد حکمرانی پایدار است. با این حال، اجرای این سیاست در ایران با موانع نهادی، مالی، فرهنگی و مدیریتی روبه‌روست. پژوهش حاضر با استفاده از روش تحلیل swot به شناسایی عوامل داخلی (نقاط قوت و ضعف) و خارجی (فرصت‌ها و تهدیدها) در سیاست‌های بازچرخانی آب پرداخت تا راهبردهای موثر برای بهبود نظام حکمرانی در این حوزه استخراج شود. داده‌های پژوهش از مرور منابع علمی، اسناد سیاستی و مصاحبه با خبرگان گردآوری شد. یافته‌ها نشان داد که اگرچه ایران از ظرفیت‌های فنی، زیرساختی و علمی مناسبی برخوردار است، اما پراکندگی نهادی، ضعف هماهنگی بین‌دستگاهی و کمبود سیاست‌های تشویقی، مانع تحقق کامل اهداف بازچرخانی شده است. در مقابل، فرصت‌هایی چون پیشرفت فناوری‌های تصفیه، رشد اقتصاد چرخشی و افزایش همکاری‌های بین‌المللی، زمینه را برای تحول در سیاست‌گذاری فراهم می‌کند. بر اساس نتایج، ایجاد نهاد مستقل تنظیم‌گر بازچرخانی، تدوین نقشه راه حکمرانی چندسطحی، اجرای برنامه‌های فرهنگی برای ارتقای پذیرش اجتماعی و تاسیس صندوق مالی پایدار از راهکارهای کلیدی تقویت این سیاست است. بنابراین، بازچرخانی آب در ایران تنها با تلفیق سیاست، فناوری و مشارکت اجتماعی می‌تواند به ابزاری کارآمد برای دستیابی به حکمرانی پایدار آب تبدیل شود.