نقش بیوچار در همبست آب، غذا، انرژی و زیست‌بوم

یکی از موادی در سالهای اخیر برای بهبود شرایط کشاورزی توجه زیادی به خود جذب نموده بیوچار است که حاصل فرآیند پیرولیز بقایای زیست توده ها می باشد. مرور پژوهش های گذشته نشان می‌دهد این ماده به طور موثری می‌تواند به عنوان یکی از کاربردهای عملی در اجرا و توسعه مفهوم همبست آب-غذا- انرژی-زیست بوم (wefe nexus) مطرح شود. بیوچار می‌تواند ظرفیت نگهداشت آب خاک، بازده محصول، حذف آلاینده‌های آب و تولید انرژی جانبی را بهبود بخشد؛ به طور میانگین کاربرد بیوچار وابسته به سطح استفاده، ماده اولیه تولیدی و شرایط استفاده می‌تواند تا 42% موجب بهبود شرایط فیزیکی و شیمیایی خاک، 75% حذف آلاینده‌ها و افزایش کیفیت آب، 25% بازیافت انرژی در فرآیند تولید بیوچار، 42% بهبود رشد و عملکرد گیاه وتا 92% اثرات مثبت بر پایداری محیطی و تثبیت کربن داشته باشد. تولید در شرایط مناسب، کنترل کیفیت، مصرف در رژیم مناسب و پایش پس از مصرف برای جلوگیری از اثرات منفی آن ضرورت دارد.