بررسی موانع ساختاری در اجرای برنامه سازگاری با کم آبی

ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﻣﻠﻲ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭی ﺑﺎ ﻛﻢ ﺁﺑﻲ، ﺩﺭ ﻣﻮﺍﺟﻬﻪ ﺑﺎ ﻳﻜﻲ ﺍﺯ ﭼﺎﻟﺶﻫﺎی ﺍﺻﻠﻲ ﺗﻮﺳﻌﻪ ﭘﺎﻳﺪﺍﺭ ﻛﺸﻮﺭ ﻭ ﺑﺎ ﻫﺪﻑ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺑﻬﻴﻨﻪ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺁﺏ ﻣﻮﺟﻮﺩ، ﺍﻓﺰﺍﻳﺶ ﺑﻬﺮﻩﻭﺭی ﻣﺼﺮﻑ ﻭ ﻛﺎﻫﺶ ﻭﺍﺑﺴﺘﮕﻲ ﺑﻪ ﺁﺏ ﺩﺭ ﺑﺨﺶﻫﺎی ﻣﺨﺘﻠﻒ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩی ﺗﺪﻭﻳﻦ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ، ﻭﻟﻴﻜﻦ ﺍﺟﺮﺍی ﺍﺛﺮﺑﺨﺶ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪ ﺑﺎ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﻭ ﭼﺎﻟﺶﻫﺎی ﺳﺎﺧﺘﺎﺭی ﻣﺘﻌﺪﺩی ﺭﻭﺑﻪﺭﻭ ﺷﺪﻩ ﺍﺳﺖ. ﺍﻳﻦ ﭘﮋﻭﻫﺶ ﺑﻪ ﺑﺮﺭﺳﻲ ﻣﻮﺍﻧﻊ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭی ﻭ ﻧﻬﺎﺩی ﻣﻲﭘﺮﺩﺍﺯﺩ ﻛﻪ ﺍﺟﺮﺍی ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﺭﺍ ﺩﺭ ﺍﻳﺮﺍﻥ ﺑﺎ ﺩﺷﻮﺍﺭی ﻣﻮﺍﺟﻪ ﻛﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﺑﺎ ﺗﻮﺟﻪ ﺑﻪ ﺗﺸﺪﻳﺪ ﺑﺤﺮﺍﻥﻫﺎی ﻫﻴﺪﺭﻭﻟﻮﮊﻳﻚ ﻭ ﺿﺮﻭﺭﺕ ﮔﺬﺍﺭ ﺍﺯ ﺭﻭﺵﻫﺎی ﺳﻨﺘﻲ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺁﺏ ﺑﻪ ﺭﻭﻳﻜﺮﺩﻫﺎی ﻣﺒﺘﻨﻲ ﺑﺮ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺗﻘﺎﺿﺎ، ﺍﻳﻦ ﻣﻘﺎﻟﻪ ﺑﺮ ﻓﺎﺻﻠﻪ ﻣﻴﺎﻥ ﻣﺒﺎﻧﻲ ﻓﻨﻲ ﺍﻳﻦ ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎ ﻭ ﻭﺍﻗﻌﻴﺖﻫﺎی ﺣﻜﻤﺮﺍﻧﻲ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﺗﻤﺮﻛﺰ ﺩﺍﺭﺩ. ﻧﺘﺎﻳﺞ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻧﺸﺎﻥ ﻣﻲﺩﻫﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻼﺣﻈﺎﺕ ﻛﻮﺗﺎﻩﻣﺪﺕ ﺳﻴﺎﺳﻲ ﻭ ﻣﻨﺎﻓﻊ ﻣﻨﻄﻘﻪﺍی ﺩﺭ ﺗﺨﺼﻴﺺ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺁﺑﻲ، ﺑﻪ ﻃﻮﺭ ﻣﺪﺍﻭﻡ ﺑﺮ ﺍﺻﻮﻝ ﻋﻠﻤﻲ ﻭ ﻓﻨﻲ ﺗﺮﺟﻴﺢ ﺩﺍﺩﻩ ﺷﺪﻩ ﻭ ﺍﻋﺘﺒﺎﺭ ﺗﺼﻤﻴﻤﺎﺕ ﻛﻼﻥ ﺭﺍ ﺯﻳﺮ ﺳﺆﺍﻝ ﺑﺮﺩﻩ ﺍﺳﺖ. ﻳﺎﻓﺘﻪﻫﺎی ﭘﮋﻭﻫﺶ ﺑﻪﻃﻮﺭ ﺟﺪی ﺗﻮﺻﻴﻪ ﻣﻲﻛﻨﻨﺪ ﻛﻪ ﻣﻮﻓﻘﻴﺖ ﺩﺭ ﺳﺎﺯﮔﺎﺭ ی ﺑﺎ ﻛﻢ ﺁﺑﻲ ﻣﺴﺘﻠﺰﻡ ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ ﺳﺎﺧﺘﺎﺭی ﺍﺳﺎﺳﻲ، ﺍﺯ ﺟﻤﻠﻪ ﺍﻳﺠﺎﺩ ﻧﻬﺎﺩﻫﺎی ﻓﺮﺍﺑﺨﺸﻲ ﻣﺴﺘﻘﻞ، ﺍﺟﺮﺍی ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﻣﺸﺎﺭﻛﺘﻲ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺁﺏ، ﺑﺎﺯﺑﻴﻨﻲ ﻣﻜﺎﻧﻴﺴﻢﻫﺎی ﻣﺮﺗﺒﻂ ﺑﺎ ﻳﺎﺭﺍﻧﻪﻫﺎ ﻭ ﺗﻀﻤﻴﻦ ﺷﻔﺎﻓﻴﺖ ﺩﺭ ﻓﺮﺁﻳﻨﺪ ﺗﺨﺼﻴﺺ ﻣﻨﺎﺑﻊ ﺍﺳﺖ. ﺑﺪﻭﻥ ﺍﻳﻦ ﺍﺻﻼﺣﺎﺕ، ﺑﺮﻧﺎﻣﻪﻫﺎی ﺗﺪﻭﻳﻦﺷﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﺳﻨﺎﺩی ﺑﺎ ﻗﺎﺑﻠﻴﺖ ﺍﺟﺮﺍی ﺣﺪﺍﻗﻠﻲ ﺗﻘﻠﻴﻞ ﺧﻮﺍﻫﻨﺪ ﻳﺎﻓﺖ. ﺍﻳﻦ ﻣﻄﺎﻟﻌﻪ ﭼﺎﺭﭼﻮﺑﻲ ﺑﺮﺍی ﺑﺮﺭﺳﻲ ﺗﻌﺎﻣﻞ ﭘﻴﭽﻴﺪﻩ ﻣﻴﺎﻥ ﺣﻜﻤﺮﺍﻧﻲ، ﺳﻴﺎﺳﺖ ﻭ ﺍﻗﺘﺼﺎﺩ ﺩﺭ ﻣﺪﻳﺮﻳﺖ ﺑﺤﺮﺍﻥ ﺁﺏ ﺍﺭﺍﺋﻪ ﻣﻲﻛﻨﺪ.