ارائه رویکردی سیستمی به نقش انتخاب الگوی قرارداد و مدل مالی پروژه های سرمایه گذاری آب و فاضلاب در ارتقای حکمرانی منابع آب ایران

چالش‌های فزاینده در مدیریت و تامین مالی زیرساخت‌های آب و فاضلاب کشور، یکی از موانع اصلی تحقق حکمرانی پایدار منابع آب به شمار می‌رود. محدودیت بودجه‌های عمومی، افزایش تقاضا، و ضرورت ارتقای کارایی خدمات، دولت را ناگزیر از بهره‌گیری از ظرفیت‌های بخش خصوصی و عمومی در اجرای پروژه‌های زیربنایی کرده است. مشارکت عمومی–خصوصی (ppp) به‌عنوان یکی از ابزارهای نوین حکمرانی اقتصادی، می‌تواند با جذب سرمایه و انتقال دانش بخش خصوصی، نقش مهمی در پایداری مالی و نهادی بخش آب ایفا کند. با این حال، تجربه‌های اجرایی کشور نشان داده‌اند که انتخاب نادرست نوع قرارداد یا مدل مالی می‌تواند موجب تضاد منافع، ناپایداری مالی و اقتصادی و کاهش اعتماد اجتماعی شود. در این پژوهش با استفاده از رویکرد تحلیل سیستمی، عوامل موثر بر انتخاب الگوی قرارداد و مدل مالی در پروژه‌های سرمایه‌گذاری صنعت آب و فاضلاب کشور و سیاست نامه حکمرانی منابع آب دولت چهاردهم بررسی شده است. نتایج نشان می‌دهد که تصمیم‌گیری در این زمینه، علاوه بر معیارهای اقتصادی، نیازمند ملاحظه‌ی ابعاد اجتماعی، نهادی و حقوقی حکمرانی است. در نهایت، پژوهش چارچوبی مفهومی برای تصمیم‌گیری یکپارچه در انتخاب مدل‌های قراردادی و مالی ارائه می‌دهد که می‌تواند مبنایی برای سیاست‌گذاری در مسیر تحقق حکمرانی هوشمند و پایدار آب در ایران باشد