درک معلمان از رویکرد یادگیری معکوس و بازتاب آن در برنامه درسی آموزش ریاضی دوره ابتدایی

پژوهش حاضر با هدف تبیین درک معلمان از رویکرد یادگیری معکوس و بازتاب آن در برنامه درسی آموزش ریاضی دوره ابتدایی انجام شده است. از نظر ماهیت، این پژوهش از نوع مطالعات کیفی و از نظر روش‌شناسی رویکرد پدیدارشناسی است. جامعه آماری شامل معلمان دوره ابتدایی با بیش از چندسال سابقه تدریس که از روش یادگیری معکوس در آموزش ریاضی استفاده کرده‌اند، نمونه‌گیری به شیوه هدفمند و تا رسیدن به اشباع داده‌ها ادامه یافت؛ در نهایت 19 نفر به‌عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها، مصاحبه نیمه‌ساختاریافته بود. برای اطمینان از قابلیت اعتمادپذیری داده‌ها از روش‌هایی چون مطالعه مکرر، مقایسه مستمر داده‌ها و خلاصه‌سازی استفاده گردید. تحلیل داده‌ها با بهره‌گیری از روش تحلیل پدیدارشناختی اسمیت انجام شد. نتایج پژوهش نشان داد که استفاده ازرویکرد یادگیری معکوس مستلزم تغییر در ساختار سنتی کلاس درس است و به بازتعریف نقش‌ها و مسئولیت‌های معلم و فراگیر و عناصر برنامه درسی می‌انجامد، به‌گونه‌ای که یادگیری فعال، تعامل‌محور و خودراهبر در فرآیند آموزش ریاضی تقویت می‌شود.