نقش فرهنگ در شکل گیری روش های تدریس و یادگیری ریاضی(مقایسه ایران و ژاپن)

این پژوهش با هدف واکاوی نقش مولفه‌های فرهنگی در شکل‌گیری روش‌های تدریس و یادگیری ریاضی با تمرکز بر شکاف بین نظریه و عمل در نظام آموزشی ایران و ژاپن انجام شد. این مطالعه به روش کتابخانه‌ای و از نوع تطبیقی-تحلیلی است. داده‌های مورد نیاز از طریق بررسی نظام‌مند مقالات، و مطالعات مرتبط داخلی و بین‌المللی در حوزه آموزش ریاضی و فرهنگ، گردآوری و سپس در چارچوب هفت محور کلیدی مورد تحلیل کیفی قرار گرفت. یافته‌ها نشان داد که فرهنگ به‌عنوان عاملی زیربنایی، تمامی سطوح آموزش ریاضی را تحت تاثیر قرار داده است. در ژاپن، فرهنگ جمع‌گرا، قانون‌مداری و بهبود مستمر، پایه‌های یک نظام مشارکت‌محور را شکل داده که در آن درک مفهومی از طریق تجربه مستقیم و در بستری هماهنگ از محتوا، روش تدریس و حتی معماری مدرسه تسهیل می‌شود. در مقابل، در ایران، اگرچه اسناد بالادستی بر درک مفهومی و حل مسئله تاکید دارند، اما عواملی چون ساختار متمرکز، اقتدار سنتی کتاب درسی، و ناهماهنگی بین محتوای درسی و زمینه فرهنگی دانش‌آموزان، منجر به ایجاد شکاف بین سیاست و عمل شده و در نهایت، یادگیری را به سمت حفظ‌کردن طوطی‌وار و نگرش انفعالی سوق داده است. این مطالعه موفق به شناسایی و تبیین الگوهای فرهنگی متمایز حاکم بر آموزش ریاضی دو کشور شد. نتایج به وضوح نشان می‌دهد که بهبود کیفیت آموزش ریاضی در ایران، مستلزم توجه همزمان به تغییر در محتوا، بازاندیشی در روش‌های تدریس، توانمندسازی معلمان و هماهنگ‌سازی این عوامل با بستر فرهنگی جامعه است.