بررسی اثربخشی روش آموزش ریاضی مبتنی بر خودکارآمدی بر نگرش و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان ابتدایی

این پژوهش با هدف بررسی تاثیر روش آموزش ریاضی مبتنی بر خودکارآمدی بر نگرش و عملکرد تحصیلی دانش‌آموزان دوره ابتدایی انجام شد. روش پژوهش از نوع نیمه‌آزمایشی با طرح پیش‌آزمون–پس‌آزمون همراه با گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل کلیه دانش‌آموزان پایه ششم ابتدایی شهر بجنورد در سال تحصیلی 1403–1404 به تعداد 2854 نفر می‌شد که با روش نمونه‌گیری خوشه‌ای چندمرحله‌ای، 100 نفر (50 نفر گروه آزمایش و 50 نفر گروه کنترل) انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده‌ها شامل پرسشنامه نگرش نسبت به ریاضی فنِما–شرمن (1984)، مقیاس خودکارآمدی تحصیلی موریس (2001) و آزمون عملکرد ریاضی محقق ساخته بود، که ضرایب پایایی آن‌ها به ترتیب 0.87، 0.84 و 0.89 محاسبه گردید. در گروه آزمایش، آموزش بر اساس راهبردهای تقویت خودکارآمدی (ارائه تکالیف تدریجی، بازخورد کلامی مثبت، نمایش الگوهای موفق هم‌سال و خودبازبینی عملکرد) صورت گرفت. نتایج تحلیل کوواریانس نشان داد روش آموزش مبتنی بر خودکارآمدی موجب افزایش معنادار نگرش مثبت دانش‌آموزان نسبت به ریاضی (f=9.88، p=0.002) و بهبود عملکرد تحصیلی آنان (f=6.61، p=0.011) شد. همچنین یافته‌های رگرسیون چندگانه نشان دادند که خودکارآمدی و نگرش به ریاضی در مجموع 37 درصد از واریانس عملکرد ریاضی دانش‌آموزان را پیش‌بینی می‌کنند. بر اساس یافته‌ها، مشخص شد تاکید بر باور توانایی‌های فردی در فرایند آموزش، موثرترین راهبرد در ارتقای نگرش و موفقیت تحصیلی دانش‌آموزان است.