نقش چندبعدی خانواده در یادگیری ریاضی دانش‌آموزان دوره ابتدایی: یک مرور نظام‌مند و فراتحلیل کیفی

هدف این مطالعه، بررسی نقش چندبعدی خانواده به عنوان عامل کلیدی در یادگیری و پیشرفت ریاضی دانش‌آموزان دوره ابتدایی است. این پژوهش با تمرکز بر متغیرهایی چون باورها و نگرش والدین، کیفیت مشارکت آنان، پایگاه اقتصادی-اجتماعی و ارتباط خانه با مدرسه، به تبیین تاثیر این عوامل بر عملکرد، انگیزش، خودپنداره و اضطراب ریاضی دانش‌آموزان می‌پردازد. این مطالعه با روش فراتحلیل کیفی و مرور نظام‌مند انجام شده و داده‌های آن از طریق تحلیل محتوای عمیق مقالات معتبر فارسی و انگلیسی منتشر شده در بازه سال‌های 1395 تا 1404 شمسی (معادل 2016 تا 2025 میلادی) گردآوری شده است. یافته‌ها به وضوح نشان می‌دهند که نگرش مثبت و باورهای رشدمحور والدین نسبت به ریاضی، مهم‌ترین پیش‌بینی‌کننده نگرش و تاب‌آوری دانش‌آموزان است. همچنین، مشارکت غیرمستقیم والدین از طریق غنی‌سازی محیط خانه با بازی‌های فکری، گفت‌وگوهای ریاضی در زندگی روزمره و داستان‌های مرتبط، به مراتب موثرتر از کمک مستقیم و شبیه به آموزش مدرسه عمل می‌کند. علاوه بر این، کیفیت ارتباط والدین با معلم و پیگیری مستمر پیشرفت کودک، نقش واسطه‌ای معناداری در موفقیت تحصیلی ایفا می‌کند. در نهایت، نتایج بر لزوم طراحی برنامه‌های مداخله‌ای خانواده‌محور برای آگاهی‌بخشی و توانمندسازی والدین در جهت ایفای نقشی سازنده‌تر در آموزش ریاضی کودکان تاکید می‌نماید.