سند برنامه درسی ملی و ویژگی های مطلوب در برنامه ریزی درسی آموزش علوم تجربی

سند برنامه درسی ملی در ایران به عنوان مرجع سیاست‌گذاری و تعیین اهداف آموزشی، چارچوبی برای طراحی برنامه‌های تدریس و فعالیت‌های آموزشی ارائه می‌دهد. هدف از این مقاله شناسایی ویژگی های مطلوب برنامه ریزی درسی علوم تجربی با استناد به سند برنامه درسی ملی و تحلیل تطبیقی آن با تجارب بین‌المللی می باشد. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی است و داده‌ها از طریق تحلیل سند، پرسشنامه خبرگان و بررسی 200 دانشجو و 200 دانش آموز جمع‌آوری شده است. داده های کمی به دست آمده با استفاده از آمار توصیفی مشتمل بر انحراف معیار، میانگین و محاسبه کمینه و بیشینه تحلیل شدند. ابزار مورد استفاده پژوهش، پرسشنامه محقق-ساخته بود که ازروایی صوری و محتوایی آنها اطمینان حاصل گردید و پایایی پرسشنامه نیزاز طریق آلفای کرونباخ 843/0 به دست آمد. یافته های پژوهش نشان داد که در حیطه شناختی و نگرشی (عاطفی)، برنامه های درسی جدید منجر به کسب دانش و اطلاعات لازم و حصول نگرش های مطلوب در دانش آموزان گردیده است؛ اما در حیطه روانی-حرکتی (مهارتی) برنامه های درسی جدید منجر به کسب مهارتهای مطلوب نشده است. نتایج نشان می دهد که ستون های اصلی برنامه‌ریزی درسی شامل شفافیت اهداف، هماهنگی با نیازهای جامعه، انعطاف پذیری و یادگیری فعال، یکپارچگی با علوم میان‌رشته‌ای، توسعه مهارت‌های تفکر علمی، انعطاف‌پذیری و قابلیت ارزیابی مستمر مبتی بر شایستگی می باشند. یافته ها نشان می دهد که برنامه ریزی درسی برمبنای شایستگی و ارزشیابی مستمر دانش آموزان سبب افزایش کیفیت آموزش علوم تجربی می شود.